Παρασκευή, Νοεμβρίου 25, 2016

«Ακόμα με φωνάζουν «Τσίτσο»»


«Μέχρι τα 16 μου έπαιζα ποδόσφαιρο με φίλους στις αυλές του σχολείου. Είχα καθηγητή Φυσικής Αγωγής στο Γυμνάσιο τον Χωριανόπουλο, που ήταν παράλληλα προπονητής στον Τύρναβο. Με πήρε και μάλιστα έπαιξα αμέσως στην πρώτη ομάδα. Ημουν τεχνίτης και έπαιζα ως «δεκάρι».
Εμεινα μόνο ένα χρόνο στον Τύρναβο. Το επόμενο καλοκαίρι, σε ηλικία 17 ετών, πήρα μετεγγραφή στη Λάρισα. Οι δύο ομάδες έδωσαν ένα φιλικό παιχνίδι, εγώ ήμουν στο χωριό και δούλευα -το κάναμε μετά το σχολείο, για το χαρτζιλίκι-, ήρθε και με φώναξε ο συμπαίκτης μου Τάκης Πανταζής, αγωνίστηκα, με κάλεσε ο τότε πρόεδρος της ΑΕΛ, Αντώνης Καντόνιας και την επόμενη ημέρα υπέγραψα. Ουσιαστικά, η καριέρα μου είχε ανοδική πορεία μετά την επιστροφή μου από το εξωτερικό.
Πήγα στον Καναδά για να παίξω ποδόσφαιρο για τρεις μήνες το 1976, μαζί με τους Σταθόπουλο, Βεντούρη, Μίλερ, Παναγιωτίδη, Χριστουδούλου και σε ένα παιχνίδι είχαμε πρόβλημα στα σέντερ μπακ. Μου λέει ο Βεντούρης: "Νίκο, εσύ που ξέρεις μπάλα και είσαι ψηλός δεν γυρίζεις πίσω για να τα καταφέρουμε;". Του έκανα το χατίρι και όταν ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στην Ελλάδα, μου είπε: "Αν παίξεις στο κέντρο της άμυνας θα κάνεις μεγάλη καριέρα. Οταν γυρίσεις στη Λάρισα, πες του Παύλου (Γρηγοριάδη, που ήταν προπονητής της ομάδας), ότι θέλω να παίζω τελευταίος, αλλιώς κάθομαι στον πάγκο". Ο Γρηγοριάδης με δοκίμασε σε ένα φιλικό παιχνίδι με τον Ηρακλή και έκτοτε καθιερώθηκα ως σέντερ μπακ.
Λίγο αργότερα, μου κόλλησαν το παρατσούκλι "Τσίτσο", από τους Τσίτσο και Φράγκο, δύο Ιταλούς ηθοποιούς που εκείνη την εποχή έκαναν μεγάλη καριέρα. Ακόμα στη Λάρισα "Τσίτσο" με φωνάζουν. Αν φωνάξεις Αργυρούλης, από τους πιο μεγάλους σε ηλικία θα γυρίσει ένας-δύο, αν πεις "Τσίτσο", θα γυρίσουν όλοι.
Το καλοκαίρι του 1982 συμπλήρωσα 12ετία. Ο Νταϊφάς και ο Παναγούλιας με ήθελαν στον Ολυμπιακό, έτσι κατέβηκα στον Πειραιά και υπέγραψα. Η Λάρισα, μέσω του Σαμαρά, ενός συμβούλου της ομάδας, μου ζήτησε να επιστρέψω, γιατί ο Ολυμπιακός είχε στείλει το συμβόλαιο στα αρμόδια όργανα μία εβδομάδα πριν μείνω και τυπικά ελεύθερος. Ο σπουδαίος αυτός πρόεδρος όμως έδωσε 3,5 εκατομμύρια δραχμές στη Λάρισα και έγινε η μετεγγραφή.
Θυμάμαι όταν με φώναξε ο Νταϊφάς να υπογράψω μου λέει: "Πόσα θέλεις;". "Εσείς ξέρετε καλύτερα" του απαντώ. "Καλά είναι 150.000;" με ρωτάει. Νόμιζα ότι μου έκανε πλάκα. Οταν πήγα στη Λάρισα έπαιρνα 1.350 δρχ. και την τελευταία μου χρονιά, μετά από 12 χρόνια παρουσίας, η αμοιβή ήταν 6 χιλιάρικα. Η διαφορά ήταν χαώδης. Μέχρι να το συνειδητοποιήσω και να του απαντήσω, ο Νταϊφάς, επανέρχεται με το "θα σου δώσω και ένα αυτοκίνητο" και με ξαναρωτάει: "Πόσα έπαιρνες στη Λάρισα;". "6.000 δραχμές" είπα δειλά δειλά. Φωνάζει τότε τον Παναγούλια και του λέει: "Αλκέτα, εδώ άλλος παίρνει 2.000, άλλος 3.000 και άλλος 6.000 δρχ. στη Λάρισα και εμείς με τέτοια συμβόλαια δεινοπαθούμε να περάσουμε από εκεί;".
Ο Ολυμπιακός είναι τεράστιο μέγεθος. Το καταλαβαίνεις μόνο αν φορέσεις τη φανέλα, αγωνιστείς, ζήσεις στα αποδυτήρια και δεις πώς σε κοιτούν οι άλλοι. Επαιξα μόνο ένα χρόνο, το μετάνιωσα, διότι με "έψησε" ο Αντώνης Γεωργιάδης, που τον εκτιμώ απεριόριστα και πήγα στον Αρη όπου ήταν προπονητής.
Εμεινα μία σεζόν στη Θεσσαλονίκη, μετά πήγα στα Τρίκαλα, αγωνίστηκα δύο χρόνια και στα 34 μου σταμάτησα το ποδόσφαιρο. Ασχολήθηκα με την προπονητική, έμεινα 4,5 χρόνια στον Πανηλειακό με Τζόρτζεβιτς, Γιαννακόπουλο και Στράντζαλη, άλλαξα πολλές ομάδες και τώρα είμαι προπονητής στον Προμηθέα Λάρισας».
Ο Νίκος Αργυρούλης γεννήθηκε στον Τύρναβο στις 7 Οκτωβρίου 1952. Αγωνίστηκε 12 χρόνια στη ΑΕΛ  με την οποία μετράει (στα χρόνια που ήταν στην Α' Εθνική) 131 συμμ. και 5 γκολ, από ένα σε Ολυμπιακό (1982-83) και Αρη (1983-84), κλείνοντας την καριέρα του στα Τρίκαλα. Ζει μόνιμα στη Λάρισα και έχει δύο παιδιά.

Έπαιξε στην ΑΕΛ και διακρίθηκε ιδιαίτερα για τις αμυντικές του ικανότητες, με αποτέλεσμα να γίνει μεταγραφικός στόχος της εποχής και να τον αποκτήσει τελικά ο Ολυμπιακός. Σπουδαίος σέντερ μπακ ήταν ο Νίκος Αργυρούλης, ο οποίος μετά από πολλά χρόνια στο «Αλκαζάρ» φόρεσε την φανέλα του Ολυμπιακού και εν συνεχεία το 1983 πήγε στον Άρη. Ακολούθησαν τα Τρίκαλα, ενώ τη σεζόν 1986-1987 αγωνίστηκε στον Φωκικό και τη Δ' Εθνική. Μάλιστα, τη συγκεκριμένη χρονιά άρχισε την προπονητική του καριέρα, καθώς είχε διπλό ρόλο (παίκτης-προπονητής).
Στην συνέχεια δούλεψε σε αρκετές ομάδες ως προπονητής περνώντας κάποια στιγμή και από τον ΑΟΤ το 2007.
 










 Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ  ΝΙΚΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ  ΤΕΛΙΚΟ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ  ΠΑΟ 
ΣΤΙΣ  19-6-1982




 ΠΡΩΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ  ΝΙΚΟΥ ΑΡΓΥΡΟΥΛΗ  ΗΤΑΝ    Ο  ΑΓΩΝΑΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ  ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΛΑΡΙΣΑΣ  ΣΤΙΣ 25-9-1970
ΚΑΙ  Ο  ΤΕΛΕΤΑΙΟΣ  ΗΤΑΝ  ΠΑΛΙ  ΑΓΩΝΑΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ  ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ ΣΤΙΣ





Πέμπτη, Νοεμβρίου 24, 2016

μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου !!!

Η τραγωδία του Χέιζελ

Έχει χαρακτηριστεί μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και όχι άδικα, καθώς 39 άτομα έχασαν τη ζωή τους το απόγευμα της 29ης Μαΐου 1985, στο στάδιο «Χέιζελ» των Βρυξελλών.
Οι επιζώντες από αυτήν την τραγωδία  προσπαθούν εδώ και 31 χρόνια να σβήσουν από την μνήμη τους τις εικόνες της φρίκης. Όταν όμως καλούνται να μιλήσουν για εκείνη την ημέρα είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε ένα λεπτό. Θυμούνται την παραμικρή λεπτομέρεια. Ακόμα και τις φωνές…
Απόγευμα 29ης Μαΐου 1985. Η Γιουβέντους αντιμετωπίζει τη Λίβερπουλ στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Διαιτητής του αγώνα είχε κληρωθεί ο Ελβετός Ντέινα. Από το στάδιο των Βρυξελλών, περισσότεροι από 60 τηλεοπτικοί σταθμοί μετέφεραν στις χώρες τους την εικόνα του αγώνα. Από τη μια πλευρά του σταδίου υπήρχε κόσμος ντυμένος στα ασπρόμαυρα. Από την άλλη στα κόκκινα. Οι οπαδοί και των δύο ομάδων τραγουδούσαν συνθήματα και κουνούσαν σημαίες, δημιουργώντας μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα. Μεταξύ τους υπήρχε μεγάλη αστυνομική δύναμη, αλλά κανείς δεν έδειχνε να ανησυχεί.
Στις 5 το απόγευμα είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 60,000 οπαδοί στο στάδιο, με τους περισσότερους Άγγλους όμως να έχουν καταναλώσει-κατά την προσφιλή τους συνήθεια- μεγάλες ποσότητες αλκοόλ. Ο τομέας «Ζ» ήταν δίπλα στους φανατικούς οπαδούς της Λίβερπουλ. Αυτές οι θέσεις προορίζονταν για Βέλγους που δεν είχαν καμία ιδιαίτερη προτίμηση σε κάποια συγκεκριμένη ομάδα. Εκεί είχαν καθίσει και αρκετοί Ιταλοί, φίλοι της Γιουβέντους, οι οποίοι είχαν ταξιδέψει στις Βρυξέλες για να απολαύσουν τον τελικό, πράγμα φυσιολογικό αν αναλογισθεί κανείς την έντονη παρουσία Ιταλών μεταναστών σε όλο το Βέλγιο. Η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών, ήταν οικογενειάρχες που είχαν μαζί τους και μικρά παιδιά…
Η τραγωδία απείχε μόλις δέκα λεπτά! Στις 7 το απόγευμα είχε καθοριστεί η ώρα έναρξης του αγώνα. Τα συνθήματα από τους οπαδούς των δύο ομάδων έδιναν και έπαιρναν, δημιουργώντας μια εκρηκτική ατμόσφαιρα. Ο τομέας «Ζ» βρισκόταν δίπλα στους Άγγλους χούλιγκαν και οι οπαδοί που είχαν κατακλύσει την κερκίδα αυτή δεν είχαν καμία προστασία, αφού στην επικίνδυνη ζώνη υπήρχε ελάχιστη αστυνομική δύναμη. Στις τάξεις των Άγγλων φιλάθλων, είχαν εισχωρήσει αρκετοί χούλιγκαν χωρίς εισιτήριο σε κατάσταση μέθης, δημιουργώντας μια ανυπόφορη κατάσταση. Τα πνεύματα μεταξύ των οπαδών των δύο ομάδων είχαν πλέον οξυνθεί. 
Περίπου μια ώρα πριν από τη σέντρα του αγώνα, οι οπαδοί της Λίβερπουλ πέρασαν το διαχωριστικό και επιτέθηκαν με ορμή στους Ιταλούς που βρίσκονταν στον τομέα «Ζ». Ορισμένοι Ιταλοί αντεπιτέθηκαν. Για αρκετά λεπτά, καθίσματα και διάφορα άλλα αντικείμενα είχαν δημιουργήσει μια…νοητή γέφυρα στα δύο «στρατόπεδα». Ωστόσο, οι Άγγλοι συνέχισαν να συρρέουν κατά δεκάδες στον τομέα «Ζ», αναγκάζοντας σχεδόν ολόκληρη τη μάζα των οπαδών της Γιουβέντους να υποχωρήσει. Αρκετοί Ιταλοί στοιβάχτηκαν σε έναν τοίχο στο τέλος της εξέδρας, ο οποίος κατέρρευσε από το βάρος. Δεκάδες άνθρωποι παγιδεύτηκαν κάτω από τα συντρίμμια, τη στιγμή που εκατοντάδες περνούσαν από πάνω τους για να σωθούν. Τριάντα εννέα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, εκ των οποίων 32 Ιταλοί, τέσσερις Βέλγοι, δύο Γάλλοι και ένας Ιρλανδός. Περισσότεροι από 350 τραυματίστηκαν, αλλά η χαοτική κατάσταση που επικρατούσε και η περιορισμένες δυνάμεις των Αρχών καθυστέρησαν την ιατρική περίθαλψη.
Την ώρα που δεκάδες ανθρώπινα σώματα βρίσκονταν στο έδαφος, ορισμένοι Ιταλοί επεδίωξαν εκδίκηση και έτρεξαν προς το μέρος των φιλάθλων της Λίβερπουλ. Η Αστυνομία προσπάθησε να σταματήσει αυτήν την επίθεση και οι τηλεοπτικές εικόνες έδειξαν τις μάχες που ακολούθησαν. Μεταξύ αυτών, ένας Ιταλός να απειλεί με επαναληπτική καραμπίνα έναν αστυνομικό.
Η μαρτυρία ενός από τους επιζώντες είναι συγκλονιστική. «Σώματα ήταν πεσμένα κάτω και δεν αντιδρούσαν. Πολλά από τα μικρά παιδιά πέθαναν από ασφυξία αφού τα είχαν πατήσει» λέει ένας Ιταλός. Όταν μάλιστα του μιλούν για τύχη εκείνος απαντά: «Τύχη; Ποια τύχη; Εγώ δεν πρόκειται ποτέ πια να έχω φυσιολογική ζωή. Κάθε μέρα, κάθε βράδυ, σε κάθε όνειρο μου βλέπω τους ανθρώπους εκείνους που πέθαιναν. Βλέπω τα παιδάκια που δεν μπορούσαν να πάρουν ανάσα. Είναι τύχη αυτή;» Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα του.
Η τραγωδία μεταδόθηκε ζωντανά σε όλο τον κόσμο μέσω των τηλεοπτικών σταθμών. Ο αγώνας φυσικά δεν είχε αρχίσει. Η UEFA και οι Βέλγοι απέφυγαν να αποκαλύψουν την πραγματική τραγωδία. Οι δημοσιογράφοι που προσπαθούσαν να δουν τι ακριβώς είχε συμβεί έβρισκαν κλειστές πόρτες. Κανείς δεν μιλούσε για νεκρούς. Οι διοργανωτές έκαναν τα πάντα για να μην φτάσουν στα αυτιά των ποδοσφαιριστών, οι λεπτομέρειες για το συμβάν. Τελικά, οι αρχηγοί των δύο ομάδων, Ο Νιλ και ο Σιρέα, πήραν το μικρόφωνο του σταδίου, καλώντας τα πλήθη να ηρεμήσουν, ανακοινώνοντας παράλληλα ότι το παιχνίδι θα γινόταν κανονικά. Εξάλλου, οι εντολές των ηγετών των δύο κρατών, όσο και αυτές της UEFA, απαιτούσαν το παιχνίδι να διεξαχθεί κανονικά.
Στις Βρυξέλες το ρολόι έδειχνε 21:39 όταν ξεκίνησε το παιχνίδι. Κανείς δεν ήξερε πόσα άτομα είχαν χάσει τη ζωή τους. Ότι κάποιοι είχαν σκοτωθεί είχε διαδοθεί. Αρκετοί υποστήριξαν ότι θα έπρεπε να αναβληθεί το ματς. Τελικά όμως δεν έγινε κάτι τέτοιο. Εκείνη τη στιγμή μπορεί να φαινόταν απάνθρωπο, αλλά ήταν η πιο σωστή λύση. Όσο για τον αγώνα; Δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Έμοιαζε με… φιλικό.
Η αναμέτρηση προφανώς διεξήχθη κάτω από ένα εξαιρετικά τεταμένο κλίμα, όπου οι άμεσα εμπλεκόμενοι, οι ποδοσφαιριστές, δεν γνώριζαν το ακριβές μέγεθος της τραγωδίας. Ο διαιτητής, ο Ελβετός Ντέινα, ίσως γνώριζε κάτι περισσότερο και ως εκ τούτου ενήργησε... κατευναστικά. Στο 56ο λεπτό της συνάντησης Μπόνιεκ ανατράπηκε φανερά εκτός της μεγάλης περιοχής, ωστόσο ο Ελβετός ρέφερ έδειξε την άσπρη βούλα. Ο  Πλατινί ανέλαβε την εκτέλεση της εσχάτης των ποινών, βάζοντας την «Μεγάλη Κυρία» μπροστά στο σκορ. Ο Γάλλος άσος μη αντιλαμβανόμενος τη σοβαρότητα της κατάστασης, πανηγυρίζει έξαλλα το γκολ προκαλώντας τα πικρόχολα σχόλια των παρευρισκομένων. Η Γιουβέντους διατηρεί το προβάδισμα, αλλά λίγο αργότερα ο «άρχων του αγώνα», κλείνει τα μάτια σε ανατροπή του Γουίλαν εντός της μεγάλης περιοχής των «Μπιανκονέρι», καταδικάζοντας ουσιαστικά τους «Ρεντς».
Αυτή ίσως να ήταν η επιθυμητή από την από την πλειοψηφία κατάληξη του αγώνα, ώστε να μην υπάρξουν άλλα έκτροπά μέχρι την ολοκλήρωση της βραδιάς. Δεν είναι λίγοι που υποστηρίζουν ότι ο διαιτητής δέχθηκε εντολές για να καθορίσει το αποτέλεσμα. Το ποδόσφαιρο, όμως, έχασε εκείνη τη βραδιά κάτι περισσότερο από μία δίκαιη απονομή... 
Η επόμενη μέρα ήταν κάτι παραπάνω από τραγική. Ο παρατηρητής τη ΟΥΕΦΑ, Γκούντερ Σνάιντερ, επιρρίπτει ευθύνες αποκλειστικά στους Αγγλους, αθωώνοντας τόσο τους διοργανωτές του αγώνα, όσο και τους αρμόδιους του γηπέδου, τη βελγική αστυνομία και τους φιλάθλους της Γιουβέντους. 
Η Λίβερπουλ, υπόλογη στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, έπρεπε να υποστεί σοβαρές κυρώσεις. Στις 31 Μαΐου, η πρωθυπουργός της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, πιέζει την αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία να αποσύρει τους αγγλικούς συλλόγους από τις διεθνείς διοργανώσεις. Δύο μέρες αργότερα, η ΟΥΕΦΑ τους αποβάλλει από τις διοργανώσεις της για "αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα". Στις 6 Ιουνίου η ΦΙΦΑ επεκτείνει την ποινή σε κάθε ματς παγκοσμίως, αλλά τελικώς μία εβδομάδα αργότερα επιτρέπεται στους Αγγλους να δίνουν διεθνή φιλικά. Η ποινή δεν αφορούσε την εθνική Αγγλίας. 
Η Βρετανική Αστυνομία εξέτασε από την πλευρά της το βίντεο του αγώνα και συνέλαβε 27 άτομα με την υποψία της ανθρωποκτονίας. Η πλειοψηφία εξ αυτών, γνωστοί χούλιγκαν από το Λίβερπουλ και τα περίχωρα. Το 1989, μετά από πεντάμηνη δίκη στο Βέλγιο, δεκατέσσερις οπαδοί της Λίβερπουλ καταδικάστηκαν σε τρία χρόνια φυλάκιση για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Στην κατάληξη της υπόθεσης, ουδείς εξέτισε ποινή κάθειρξης. 
Το στάδιο της καταστροφής, το "Χέιζελ", συνέχισε να λειτουργεί για περίπου δέκα χρόνια, φιλοξενώντας, όμως, αθλητικά γεγονότα που δεν είχαν σχέση με το ποδόσφαιρο. Το 1995 κατεδαφίστηκε και έδωσε τη θέση του στο "Κινγκ Μποντουέν", στο οποίο διεξήχθη ο τελικός του κυπέλλου κυπελλούχων του 1996, μεταξύ της Παρί Σεν Ζερμέν και της Ραπίντ Βιέννης (1-0 οι Γάλλοι). 
Οι άτυχοι οπαδοί
Τα ονόματα των 39 άτυχων οπαδών που βρήκαν τον θάνατο τη νύχτα της 29ης Μαϊου του 1985 στο στάδιο "Χέιζελ" των Βρυξελλών, είναι τα παρακάτω (σε παρένθεση οι ηλικίες των θυμάτων):
Ρόκο Ατσέρα (29), Μπρούνο Μπάλι (50), Αλφονς Μπος, Τζιανκάρλο Μπρουσκέρα (21), Αντρέα Καζούλα (11), Τζιοβάνι Καζούλα (44), Νίνο Τσερούλο (24), Βίλι Σιέλενς, Τζιουζεπίνα Κόντι (17), Ντιρκ Ντενέκι, Ντιονίζιο Φάμπρο (51), Ζακ Φρανσουά, Εουτζένιο Γκαλιάνο (35), Φραντσέσκο Γκάλι (25), Τζιανκάρλο Γκονέλι (20), Φραντσέσκο Γκάλι (25), Τζιανκάρλο Γκονέλι (20), Αλμπέρτο Γκουαρίνι (21), Τζιοβαίνιο Λαντίνι (50), Ρομπέρτο Λορεντίνι (31), Μπάρμπαρα Λούσι (58), Φράνκο Μαρτέλι (46), Λόρις Μεσόρε (28), Τζιάνι Μαστρολάκο (20), Σέρτζιο Μπαστίνο Ματσίνο (20), Λουτσιάνο Ρόκο Παπαλούκα (38), Λουίτζι Πιντόνε (31), Μπέντο Πιστολάτο (50), Πάτρικ Ράντκλιφ, Ντομένικο Ραγκάτσι (44), Αντόνιο Ρανιανέζε (29), Κλοντ Ρομπέρ, Μάριο Ρόνκι (43), Ντομένικο Ρούσο (28), Ταρτσίζιο Σάλβι (49), Τζιανφράνκο Σάρτο (47), Αμεντέο Τζιουζέπε Σπαλαόρε (55), Μάριο Σπάνου (41), Ταρτσίζιο Βεντουρίν (23), Ζαν Μισέλ Βαλά, Κλαούντιο Τζαβαρόνι (28) 
Εικόνες συμφιλίωσης 20 χρόνια μετά
Στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ του 2005, η κληρωτίδα έφερε αντιμέτωπες τη Λίβερπουλ και τη Γιουβέντους, είκοσι χρόνια μετά την τραγωδία. Μέχρι τότε, δεν είχε διεξαχθεί άλλο παιχνίδι μεταξύ τους, επίσημο και μη. Το συγκρότημα του Ράφα Μπενίτεθ ήταν αυτό που πήρε την πρόκριση, κερδίζοντας με 2-1 στο "Ανφιλντ" και αποσπώντας "λευκή" ισοπαλία στο Τορίνο. 
Στο περιθώριο του αγώνα, σημειώθηκαν μικρής έκτασης επεισόδια, παρά τα πολλά μέτρα ασφαλείας που είχαν ληφθεί, ενώ στην αναμέτρηση της Αγγλίας, οι φίλοι της Λίβερπουλ σήκωσαν ένα πανό συγγνώμης και φιλίας, το οποίο βρήκε ανταπόκριση από την μεγαλύτερη μερίδα φίλων της Γιουβέντους. 
Ντοκιμαντέρ από το «BBC»
Μέρος 1ο
Μέρος 2ο
Μέρος 3ο
Μέρος 4ο
Μέρος 5ο
Μέρος 6ο
Μέρος 7ο
Μέρος 8ο
Μέρος 9ο
Μέρος 10ο
Ντοκιμαντέρ από την «RAI»

Οι σκόρερ των Μουντιάλ


Στη πρώτη θέση του πίνακα των σκόρερ του Παγκοσμίου Κυπέλλου όλων των εποχών, βρίσκεται ο Ρονάλντο. Ο Βραζιλιάνος άσος, με το γκολ που σημείωσε στο 5ο λεπτό του αγώνα Βραζιλία-Γκάνα για τη φάση των «16» του Μουντιάλ του 2006, έφτασε συνολικά τα 15, ξεπερνώντας τον θρυλικό Γκερντ Μίλερ που είχε 14.
Στη δεύτερη θέση του πίνακα των σκόρερ ανέβηκε και ο Μίροσλαβ Κλόζε, με τα τέσσερα γκολ που σημείωσε στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής το 2010. Στην τέταρτη θέση βρίσκεται ο Γάλλος Ζιστ Φοντέν, ο απόλυτος κάτοχος του ρεκόρ σκοραρίσματος σε μία διοργάνωση, αφού σημείωσε και τα 13 γκολ το 1958 στη Σουηδία, ενώ στην πέμπτη, ο Πελέ με 12. 
Οι πρώτοι σκόρερ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου:
15 γκολ - Ρονάλντο (Βραζιλία 1998-2002-2006)
14 γκολ - Γκερντ Μίλερ (Δ.Γερμανία 1970-1974)
14 γκολ - Μίροσλαβ Κλόζε (Γερμανία 2002-2006-2010)
13 γκολ - Ζιστ Φοντέν (Γαλλία 1958)
12 γκολ - Πελέ (Βραζιλία 1958-1962-1966-1970)
11 γκολ - Γιούργκεν Κλίνσμαν (Γερμανία 1990-1994-1998)
10 γκολ - Σάντορ Κότσις (Ουγγαρία 1954)
10 γκολ - Γκαμπριέλ Μπατιστούτα (Αργεντινή 1994-1998-2002)
10 γκολ - Τεόφιλο Κουμπίγιας (Περού 1970-1978-1982)
10 γκολ - Γκρεγκόρτζ Λάτο (Πολωνία 1974-1978-1982)
10 γκολ - Γκάρι Λίνεκερ (Αγγλία 1986-1990)
10 γκολ - Χέλμουτ Ραν (Δυτική Γερμανία 1954-1958)
Οι πρώτοι σκόρερ ανά διοργάνωση: 
1930 Στάμπιλε (Ουρουγουάη) 8 γκολ
1934 Νέζεντλι (Τσεχοσλοβακία) 5 γκολ
1938 Λεονίντας (Βραζιλία) 7 γκολ
1950 Αντεμίρ (Βραζιλία) 9 γκολ
1954 Κόκσις (Ουγγαρία) 11 γκολ
1958 Φονταίν (Γαλλία) 13 γκολ 
1962 Γκαρίτσα (Βραζιλία), Βαβά (Βραζιλία), Σάλτσες (Χιλή), Τζέρκοβιτς (Γιουγκοσλαβία), Ιβάνοφ (Σοβιετική Ενωση), Αλμπέρτ (Ουγγαρία) 4 γκολ
1966 Εουσέμπιο (Πορτογαλία) 9 γκολ
1970 Μίλερ (Γερμανία) 10 γκολ
1974 Λάτο (Πολωνία) 7 γκολ
1978 Κέμπες (Αργεντινή) 6 γκολ
1982 Ρόσι (Ιταλία) 6 γκολ
1986 Λίνεκερ (Αγγλία) 6 γκολ
1990 Σκιλάτσι (Ιταλία) 6 γκολ
1994 Στοϊτσκόφ (Βουλγαρία), Σαλένκο (Ρωσία) 6 γκολ
1998 Σούκερ (Κροατία) 6 γκολ
2002 Ρονάλντο (Βραζιλία) 8 γκολ
2006 Κλόζε (Γερμανία) 5 γκολ
2010 Μίλερ (Γερμανία), Βίγια (Ισπανία), Σνάιντερ (Ολλανδία), Φορλάν (Ουρουγουάη) 5 γκολ

Μουντιάλ 1934 - Ιταλία


Μετά την πετυχημένη πρεμιέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, η FIFA ανέθεσε τη δεύτερη διοργάνωση στην Ιταλία του δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Σε αντίθεση με ό,τι έγινε στα γήπεδα της Ουρουγουάης, αυτή τη φορά συμμετοχή δήλωσαν 32 χώρες και για το λόγο αυτό αποφασίστηκε να γίνει προκριματική φάση και να επιλεγούν οι 16 ομάδες που θα έπαιρναν μέρος στα τελικά.
Ούτε αυτή τη φορά, όμως,  έλειψαν οι απουσίες με πρώτη και καλύτερη της Ουρουγουάης. Οι κάτοχοι του τροπαίου επικαλούμενοι οικονομικά προβλήματα (αν και μάλλον ήθελαν να τιμωρήσουν την Ιταλία και αρκετές ευρωπαϊκές ομάδες για τη δικιά τους απουσία τέσσερα χρόνια νωρίτερα) δεν έδωσαν το παρών στα γήπεδα της Ιταλίας, ενώ και η Αργεντινή φρόντισε να μην στείλει την καλύτερη δυνατή ομάδα. Ο λόγος; Αντίδραση στην «ιταλοποίηση» των δικών της Γκουαΐτα, Όρσι, ΝτεΜαρία, οι οποίοι το 1930 είχαν αγωνιστεί με την Αργεντινή και τώρα θα διαδραμάτιζαν καθοριστικό ρόλο στη διοργανώτρια χώρα.
Λόγω πολέμου δεν αγωνίστηκαν Παραγουάη και Βολιβία, ενώ το ΕΪΡΕ ήταν η μοναδική ομάδα από τις βρετανικές που αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη της. Αποκλείστηκε, ωστόσο, από το Βέλγιο στη διαφορά τερμάτων.
Αντί δημιουργία ομίλων, οι ομάδες που πήραν το εισιτήριο για τα τελικά κληρώθηκαν μεταξύ τους και η τυχερή της κλήρωσης ήταν η… Ιταλία, η οποία αντιμετώπισε τις ΗΠΑ και τις οποίες διέλυσε 7-1. Η Γερμανία συνέτριψε 5-2 το Βέλγιο, η Ουγγαρία επιβλήθηκε 4-2 της Αιγύπτου, η Ισπανία νίκησε 3-1 τη Βραζιλία, η Αυστρία έκαμψε την αντίσταση της Γαλλία στην παράταση με 3-2, οι Ελβετοί επιβλήθηκαν 3-2 των Ολλανδών, η Σουηδία πέταξε έξω την Αργεντινή χάρη στη νίκη τους με 3-2, ενώ οι Ρουμάνοι αποκλείστηκαν από τους Τσεσλοβάκους, από τους οποίους έχασαν 2-1.
Στα προημιτελικά η Αυστρία και η Γερμανία επικράτησαν 2-1 των Ουγγαρία και Σουηδία αντίστοιχα, ενώ οι Τσεχοσλοβάκοι νίκησαν 3-2 τους Ελβετούς. Το μεγάλο παιχνίδι έγινε ανάμεσα στην Ισπανία και την Ιταλία. Το παιχνίδι έληξε 1-1 και μετά την παράταση και έτσι χρειάστηκε επαναληπτικός για να βγει νικητής. Ο Μεάτσα με γκολ στο 11’ έδωσε το εισιτήριο στην Ιταλία. Η Σκουάντρα Ατζούρα στα ημιτελικά αντιμετώπισε την πολύ δυνατή Αυστρία και προκρίθηκε χάρη σε γκολ του Γκουαΐτα, ενώ στον άλλο ημιτελικό οι Τσεχοσλοβάκοι με σκορ 3-1 έκαμψαν την αντίσταση της Γερμανίας. Για πρώτη φορά εφαρμόσθηκε ο μικρός τελικός, στον οποίοι οι Γερμανοί κατέκτησαν την 3η θέση νικώντας 3-2 τους Αυστριακούς.
 
Ο ΤΕΛΙΚΟΣ
 
Το ραντεβού για τον μεγάλο τελικό είχε δοθεί στις 10 Ιουνίου 1934 στο γήπεδο «Εθνικό Φασιστικό Κόμμα» και οι διοργανωτές είχαν καταφέρει να δώσουν το «παρών». Αντίπαλος η Τσεχοσλοβακία, η οποία διέθετε μια σπουδαία ομάδα με αστέρια όπως ο Όλντριχ Νέγιεντλι - αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, σκοράροντας σε όλα τα ματς μέχρι τον τελικό - και ο γκολκίπερ Φράντισεκ Πλάνιτσκα.
 
Αν μην τι άλλο οι Ιταλοί δυσκολευόντουσαν να παραβιάσουν την αντίπαλη εστία και σαν να μην έφτανε αυτό βρέθηκαν πίσω στο σκορ. Δράστης ο Πουκ στο 70’ ο οποίος πάγωσε τους περίπου 50.000 φιλάθλους, ενώ στο 75’ ο Σομπότκα έχασε ανεπανάληπτη ευκαιρία και τρία λεπτά αργότερα ο Σβόμποντα είχε δοκάρι. Οι Ιταλοί κατάφεραν, ωστόσο, να φέρουν το ματς στα ίσα, με ένα πανέμορφο γκολ από τον Όρσι, ο οποίος έστειλε το παιχνίδι στην παράταση. Εκεί ο Μεάτσα, αν και τραυματίας κατάφερε να κλέψει την παράσταση. Οι Τσεχοσλοβάκοι γνωρίζοντας ότι ο Ιταλός επιθετικός αντιμετώπιζε πρόβλημα τραυματισμού, δεν τον μάρκαραν. Ο φορ της Ίντερ βρήκε την ευκαιρία που έψαχνε και από τα πλάγια τροφοδότησε τον Γκουαΐτα, ο οποίος έκανε την ασίστ στον Σκιάβιο, για να γράψει το τελικό 2-1 και να στέψει παγκόσμια πρωταθλήτρια την Ιταλία. 
 
 
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ
 
Χώρα Διεξαγωγής: Ιταλία
Στάδια: Μπολόνια (Stadio del Littoriate), Τζένοα (Stadio Communale Luigi Ferraris Genova), Φλωρεντία (Stadio Communale Giovanni Berta Firenze), Μιλάνο (Stadio Calcistico di San Siro Milano), Νάπολι (Stadio Communale Giorgio Ascarelli Napoli), Ρώμη (Stadio Nazionale del Partito Fascista Roma), Τορίνο (Stadio Municipale Benito Mussolini Torino)
Χρόνος Διεξαγωγής: 27 Μαΐου - 10 Ιουνίου 1934
Χώρες που συμμετείχαν (16): Ιταλία, Βέλγιο, Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Ελβετία, Ισπανία, Τσεχοσλοβακία, Ρουμανία, Αυστρία, Σουηδία, Ουγγαρία, ΗΠΑ, Αργεντινή, Βραζιλία
Αριθμός Αγώνων: 17
Σύνολο Θεατών: 358.000
Μέσος όρος θεατών: 21.058
Σύνολο Τερμάτων: 70
Μέσος όρος τερμάτων ανά αγώνα: 4,1
 
Τελικός
Ιταλία - Τσεχοσλοβακία 2-1 (0-0 κ.α. 1-1 παρ.)
Στάδιο: «Εθνικό Φασιστικό Κόμμα», Ρώμη - 10 Ιουνίου 1934
Θεατές: 55.000
ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ: Πλάνιτσκα, Τστιρόκι, Ζένισεκ, Κάμπαλ, Κρτσιλ, Κοστάλεκ, Νεγέντλι, Σβόμποντα, Πουτς, Γιούνεκ, Σομπότκα.
ΙΤΑΛΙΑ: Κόμπι, Μοντζέλιο, Αλεμάντι, Μόντι, Φεράρις, Μπερτολίνι, Μεάτσα, Φεράρι, Γκουάιτα, Όρσι, Σκιάβιο.
Σκόρερ: 76' Πουτς / 81' Όρσι, 95' Σκιάβιο
Διαιτητής: Ιβάν Έκλιντ (Σουηδία) 
 
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΣΚΟΡΕΡ
 
5 γκολ Όλντριχ Νέγιεντλι (Τσεχοσλοβακία)
4 γκολ Άντζελο Σκιάβιο (Ιταλία), Εντμούντο Κόνεν (Γερμανία)
3 γκολ Ραϊμούντο Όρσι (Ιταλία), Λίοπολντ Κίεχολτζ (Ελβετία)
 
 
ΜΙΚΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ
 
Το δεύτερο παγκόσμιο κύπελλο παραμένει το μοναδικό μέχρι και σήμερα στο οποίο ο κάτοχος (σ.σ.: Ουρουγουάη) δεν υπερασπίστηκε τον τίτλο του.

Τον τελευταίο του αγώνα με τη φανέλα της εθνικής Ιταλίας έδωσε ο αρχηγός της Σκουάντρα Ατζούρα Τζιανπιέρο Κόμπι στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Παράλληλα έγινε ο πρώτος γκολκίπερ που σαν αρχηγός κέρδισε το Μουντιάλ. Το ρεκόρ του ισοφάρισε το 1982 ο Ντίνο Τζοφ, που σήκωσε και αυτός το τρόπαιο σαν αρχηγός πάλι της Ιταλικής ομάδας.

Το γήπεδο που φιλοξένησε τον τελικό ονομαζόταν εκείνη την εποχή Partita Nazionale Fascista και σε μετάφραση, Εθνικό Φασιστικό Κόμμα. Μετά την πτώση του φασισμού στην Ιταλία μετονομάστηκε σε «Φλαμίνιο» και ήταν η έδρα των Λάτσιο και Ρόμα μέχρι την κατασκευή του Ολίμπικο για τους Ολυμπιακούς αγώνες της Ρώμης.
 
Μία αποβολή είχαμε στη δεύτερη διοργάνωση. Στον αγώνα με την Αυστρία ο Ούγγρος Ιμρε Μάρκος είδε την κόκκινη κάρτα του Ιταλού διαιτητή Φραντζέσκο Ματέα.

Την Ελλάδα (συμμετείχε για πρώτη φορά στα προκριματικά) κλήθηκε να αντιμετωπίσει η διοργανώτρια Ιταλία, προκειμένου να προκριθεί στα τελικά. Στο πρώτο παιχνίδι στο Μιλάνο η Ιταλία νίκησε 4-0, ενώ δεν έγινε επαναληπτικός.

Στο Μουντιάλ ήταν παρούσα για πρώτη φορά και η Αφρική. Η Αίγυπτος ήταν η πρώτη χώρα της «μαύρης ηπείρου» που συμμετείχε σε τελική φάση, στην οποία προκρίθηκε νικώντας την Παλαιστίνη.
Ο Ιταλός Λουίς Μόντι πρόσθεσε και το χρυσό μετάλλιο μετά το ασημένιο που είχε κρεμάσει στο λαιμό του το 1930. Έτσι έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κατέκτησε δύο διαδοχικά μετάλλια με διαφορετικές ομάδες.

προς Jorge Luís Vallejos Rodriguez




ΧΘΕΣ  ΤΟ  ΒΡΑΔΥ  ΕΙΧΑ ΤΗΝ  ΧΑΡΑ ΝΑ  ΜΙΛΗΣΩ  ΜΕΣΩ FACEBBOK , ΜΕ  ΕΝΑΝ  ΠΑΛΑΙΟ  ΠΑΙΚΤΗ  ΤΗΣ ΑΕΛ   ΤΟΝ  ΤΖΙΟΡΤΖΙΟ ΒΑΓΙΕΧΟ .
ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΑ ΑΚΟΜΗ  ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ  ΟΤΑΝ  ΕΙΔΑ  ΣΤΟ  ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ  ΤΟΥ   ΝΑ  ΕΙΝΑΙ  ΓΕΜΑΤΟ  ΑΠΟ  ΑΕΛ .ΠΡΙΝ  ΑΠΟ  10 ΜΕΡΕΣ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ  BLOG  MOY   http://aelfansonly.blogspot.gr/  2016/11/1972-73.html   , ΕΝΑ  ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΥΣ ΠΟΥ  ΗΛΘΑΝ  ΤΟΤΕ ΣΤΗΝ  ΑΕΛ  to  1972.
ΤΟΥ ΕΔΩΣΑ ΤΗΝ  ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΝΑ  ΤΟΥ  ΣΤΕΙΛΩ  ΟΤΙ  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ  ΥΛΙΚΟ  ΕΧΩ ΑΠΟ  ΕΚΕΙΝΗ  ΤΗΝ   ΕΠΟΧΗ !!!
ΚΑΙ  ΤΟ  ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ  ΜΕ  ΜΕΓΑΛΗ  ΧΑΡΑ.
ΝΑ ΕΙΣΑΙ  ΚΑΛΑ  ΤΖΙΟΡΤΖΙΟ !!! HASTA LA VISTA AMIGO!!!











Τετάρτη, Νοεμβρίου 23, 2016

MOYNTIAL 1930 -2014

Μουντιάλ 1930 - Ουρουγουάη
Η ιδέα του Ζιλ Ριμέ να δημιουργηθεί μια διοργάνωση στην οποία θα συμμετείχαν οι ισχυρότερες εθνικές ομάδες του κόσμου και θα ανταγωνίζονταν για τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας πήρε σάρκα και οστά το 1930.
Διοργανώτρια χώρα επιλέχτηκε, παρά τις αντιρρήσεις η Ουρουγουάη, καθώς τότε συμπληρώνονταν 100 χρόνια από τη διακήρυξη της Δημοκρατίας της, αλλά και επειδή είχε ήδη κατακτήσει 2 Ολυμπιακά μετάλλια στο ποδόσφαιρο. Υποψήφιες για τον τίτλο η Ουρουγουάη, η Αργεντινή, η… λειψή Βραζιλία, η Χιλή, το Περού, η Παραγουάη, η Βολιβία, οι ΗΠΑ, το Μεξικό, ενώ την Ευρώπη εκπροσώπησαν μόνο η Γαλλία, η Γιουγκοσλαβία, η Ρουμανία και το Βέλγιο. Από την ανάγνωση των ονομάτων διαπιστώνει κανείς ότι η διοργάνωση, που μόλις άνοιγε τα φτερά της είχε δεχτεί ήδη το πρώτο μεγάλο χτύπημα, αφού οι απουσίες ήταν ηχηρές: Αυστρία, Ιταλία, Γερμανία, Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία και Ελβετία. Ο λόγος που δεν συμμετείχαν ήταν η μακρινή απόσταση, καθώς οι ποδοσφαιριστές τους δεν μπορούσαν να πάρουν άδεια από τη δουλειά τους, οπότε και δεν θα παρατάσσονταν πλήρεις, ενώ και η Βραζιλία δεν έστειλε τους πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές της. «Απουσία» πήραν και οι ομάδες από τη Βρετανία, αφού οι ομοσπονδίες των Αγγλίας, Σκωτίας, Ιρλανδίας, Ουαλία και του ΕΪΡΕ είχαν αποχωρήσει από τη FIFA και παραδέχονταν μόνο το Κύπελλο Βρετανικών Νήσων που διοργάνωναν οι ίδιες.
 
Στις 13 Ιουλίου καταγράφτηκε ο πρώτος αγώνας για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Αντίπαλοι στον αγωνιστικό χώρο του «Ποσίτος» Γαλλία και Μεξικό. Νικήτρια αναδείχτηκε η Γαλλία, νικώντας 4-1, ενώ ο Λουσιέν Λοράν έμεινε στην ιστορία, αφού στο 19’ σημείωσε το πρώτο γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Οι Γάλλοι αγωνίστηκαν για 80 λεπτά με δέκα παίκτες, αφού είχε αποχωρήσει τραυματίας ο γκολκίπερ Αλέξις Τεπό, δεν επιτρέπονταν αλλαγές και έτσι στο τέρμα έκατσε ο μέσος Σαντρέλ.
 
Εντούτοις, οι Γάλλοι δεν κατάφεραν να προκριθούν, αφού στον όμιλο υπήρχε η Αργεντινή, σημείωσε τρεις νίκες και προκρίθηκε στα ημιτελικά, μαζί με τις Γιουγκοσλαβία (2ος όμιλος), Ουρουγουάη (3ος όμιλος) και ΗΠΑ (4ος όμιλος). Στα ημιτελικά της διοργάνωσης, οι φιναλίστ του τελικού των Ολυμπιακών Αγώνων του 1928, Αργεντινή και Ουρουγουάη διέλυσαν με 6-1 τις αντιπάλους της και έδωσαν ραντεβού για τον τελικό. 
 
 
Ο ΤΕΛΙΚΟΣ
 
Ο αγώνας της 30ής Ιουλίου στο «Σεντενάριο» του Μοντεβίδεο ήταν κάτι παραπάνω από ένας ποδοσφαιρικός αγώνας. Ήταν μια μάχη ανάμεσα σε δύο (γείτονες) χώρες, όπου ο φανατισμός ανάμεσα στους φιλάθλους ξεχείλιζε. Ένταση υπήρξε και σε διοικητικό επίπεδο. Οι δύο ομάδες διαφωνούσαν ακόμα και για την μπάλα του αγώνα και έπειτα από απόφαση της FIFA, αποφασίστηκε στο πρώτο ημίχρονο να έπαιζαν με την αργεντίνικη και στο δεύτερο με αυτή των Ουρουγουανών.
 
Στο γήπεδο υπολογίζεται ότι βρέθηκαν περίπου 93.000 άνθρωποι (στην πλειονότητά τους Ουρουγουανοί), έτοιμοι να πανηγυρίσουν την κατάκτηση του τροπαίου. Διαιτητής του αγώνα είχε ορισθεί ο Βέλγος Ζαν Λανζενό, ο οποίος όμως αρνιούνταν πεισματικά έως και λίγες ώρες πριν από την έναρξη, φοβούμενος για τη ζωή του. Μεταπείσθηκε μόνο όταν η FIFA του παρείχε τις απαραίτητες εγγυήσεις, ανάμεσα στις οποίες και ένα πλοίο έτοιμο για άμεση αναχώρηση, στην περίπτωση που θα χρειαζόταν να αποδράσει. Για την ιστορία δεν έγινε τίποτα και ο Λανζενό έφυγε από την Ουρουγουάη δύο ημέρες αργότερα.
Στα του αγώνα, η Ουρουγουάη προηγήθηκε στο 12’ με τον Πάμπλο Ντοράντο, όμως το ημίχρονο έκλεισε με την Αργεντινή μπροστά στο σκορ με 2-1, χάρη στα γκολ των Κάρλος Πεουσέλε στο 20’ και Γκιγιέρμο Στάμπιλε στο 37. Στο β’ ημίχρονο η Ουρουγουάη ισοφάρισε στο 57’ με τον Πέδρο Τσέα και έντεκα λεπτά αργότερα ο Σάντος Ιριάρτε έβαλε μπροστά τους διοργανωτές. Το κερασάκι στην τούρτα έβαλε ο Έκτορ Κάστρο στο 89’ για το τελικό 4-2. Ολόκληρη η Ουρουγουάη δεν κοιμήθηκε την 30ή Ιουλίου, ενώ η επόμενη ημέρα κηρύχθηκε εθνική εορτή, ενώ την ίδια ώρα στην Αργεντινή οργισμένος κόσμο πετούσε πέτρες στο προξενείο της Ουρουγουάης...
 
 
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ
 
Χώρα Διεξαγωγής: Ουρουγουάη
Στάδια: Μοντεβιδέο (Estadio Pocitos Montevideo, Parque Central Montevideo, Estadio Centenario Montevideo
Χρόνος Διεξαγωγής: 13 Ιουλίου - 30 Ιουλίου 1930
Χώρες που συμμετείχαν: 13 Γαλλία, Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία, Βέλγιο, ΗΠΑ, Μεξικό, Αργεντινή, Βολιβία, Βραζιλία, Χιλή, Παραγουάη, Περού και Ουρουγουάη
Αριθμός Αγώνων: 18
Όροι Διεξαγωγής: Όμιλοι (3 όμιλοι των 3 ομάδων, 1 όμιλος με 4 ομάδες, ο πρώτος του κάθε ομίλου προκρίνεται), ημιτελικά, τελικός.
Σύνολο Θεατών: 513.700
Μέσος όρος θεατών: 28.538
Σύνολο Τερμάτων: 70
Μέσος όρος τερμάτων ανά αγώνα: 3,88
 
Τελικός
Ουρουγουάη - Αργεντινή 4-2 (1-2)
Στάδιο: Σεντενάριο, Μοντεβίδεο - 30 Ιουλίου 1930
Θεατές: 93.000
ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ: Εντρίκε Μπαγεστέρος, Νασάτσι, Μαστσερόνι, Χοσέ Αντράντε, Λορένσο Φερνάντες, Χεστίδο, Ντοράδο, Ιριάρτε, Σκαρόνε, Σέα, Έκτορ Κάστρο.
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Μποτάσο, Ντέλα Τόρε, Πατερνόστερ, Πέδρο Σουάρες, Χουάν Εβαρίστο, Μόντι, Μάριο Εβαρίστο, Πεσέγιε, Μανουέλ Φερέιρα, Βαράγιο, Στάμπιλε.
Διαιτητής: Λανζενό (Βέλγιο)
Σκόρερ: 12' Ντοράδο, 57' Σέα, 68' Ιριάρτε, 89' Έκτορ Κάστρο / 20' Πεσέγιε, 37' Στάμπιλε
 
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΣΚΟΡΕΡ
 
8 γκολ Γκιγιέρμο Στάμπιλε (Αργεντινή)
5 γκολ Πέδρο Τσέα (Ουρουγουάη)
4 γκολ Γκιγιέρμο Σουμπιάμπρε (Ουρουγουάη), Μπερντ Πατενόντ (ΗΠΑ)
 
 
ΜΙΚΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ
 
Περίπου 15.000 άνθρωποι δούλευαν ημέρα και νύχτα από το Φεβρουάριο του 1930 προκειμένου να κατασκευαστεί το στάδιο «Σεντενάριο» στην πρωτεύουσα της χώρας το Μοντεβίδεο. Για την κατασκευή του σταδίου απαιτήθηκαν 14.000 κυβικά μέτρα τσιμέντου και 160.000 κυβικά μέτρα άμμου. Το συνολικό κόστος ανήλθε σε 1 εκατομμύριο πέσος.

Εκτός του Σεντενάριο αγώνες διεξήχθησαν και σε άλλα δύο γήπεδα. Το «Ποσίτος» της Πενιαρόλ και το «Παρκ Σεντράλ» της Νασιονάλ.

Η Γαλλία συμμετείχε χωρίς προπονητή στο Μουντιάλ γιατί ο τότε ομοσπονδιακός τεχνικός Γκαστόν Μπαρό που ήταν καθηγητής μουσικής, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει άδεια από το Ωδείο του Παρισιού όπου και εργαζόταν.

Σε έρευνες που έγιναν σε φιλάθλους της Αργεντινής κατά την άφιξή τους βρέθηκαν μεταξύ άλλων και κατασχέθηκαν πιστόλια, μαχαίρια και κάθε είδους όπλα.

Για λόγους ασφαλείας η χωρητικότητα του Σεντενάριο στον τελικό μειώθηκε από 100.000 σε 93.000 θέσεις.

Ένας ποδοσφαιριστής αποβλήθηκε κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ του 1930. Πρόκειται για τον Περουβιανό Μάριο Ντε Λα Κάσας, τον οποίο απέβαλλε ο Χιλιανός διαιτητής Αλμπέρτο Βαρκέν στον αγώνα με τη Ρουμανία.
   



  •