FORZA ΑΠΟΛΛΩΝΑΡΑ.!!!

Σπουδαίο «διπλό» στην Κέρκυρα πανηγύρισε ο Απόλλων Λάρισας που πήρε μεγάλη νίκη ενάντια στον Αστέρα Πετριτή με σκορ 0-2 στο πλαίσιο της 10ης αγωνιστικής του 2ου ομίλου της Γ’ Εθνικής και εκμεταλλευόμενος την ισοπαλία ανάμεσα σε Ολυμπιακό Βόλου και Διαγόρα Σεβαστής μείωσε τη διαφορά από την κορυφή στον… πόντο.
Η ομάδα του Σάκη Θεοδοσιάδη μετά τις δυσκολίες προσαρμογής στα δεδομένα του γηπέδου στο πρώτο 45άλεπτο, κατάφερε να φανεί απειλητική στο δεύτερο ημίχρονο όπου πέτυχε και τα τέρματα που την οδήγησαν στη νίκη.
Το σκορ άνοιξε στο 50′ ο Αντώνης Καμπλιώνης με ένα εκπληκτικό σουτ έξω από την περιοχή όπου πέτυχε το 0-1.
Το ματς «κλείδωσε» στο 67′ όταν o Μαρσέλο Πέντα με ωραίο σουτ έξω από την περιοχή σημείωσε το τελικό 0-2.
Τα αποτελέσματα της 10^ης αγωνιστικής:
Αστέρας Πετριτή-Απόλλων Λάρισας  0-2
Μαύροι Αετοί Ελευθεροχωρίου-ΑΕ Καραϊσκάκης  0-0
Θεσπρωτός-ΑΕ Ιστιαίας  1-0
Ολυμπιακός Βόλου-Διαγόρας Σεβαστής  0-0
Ρήγας Φεραίος-Τηλυκράτης  2-0
Πιερικός-Νίκη Βόλου  1-3
Αχιλλέας Νεοκαισάρειας-Πύδνα Κίτρους  0-3
Αμβρακία Κωστακιών-Εθνικός Φιλιππιάδας  1-2
Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:

1	Διαγόρας Σεβαστής	25
2	Απόλλων Λάρισας	24
3	Ολυμπιακός Βόλου	23
4	Νίκη Βόλου	22
5	Καραϊσκάκης ΑΕ	18
6	Πύδνα Κίτρους	18
7	Τηλυκράτης 2014	15
8	Ρήγας Φεραίος	14
9	Εθνικός Φιλιππιάδας	11
10	Πιερικός	10
11	Θεσπρωτός	9
12	Αχιλλέας Νεοκαισάρειας	8
13	Αστέρας Πετρίτη	8
14	Μαύροι Αετοί Ελευθεροχωρίου	6
15	Ένωση Απολλώνιου/Ιστιαίας	5
16	Αμβρακία Κωστακίων

,έχετε ακόμη το θράσος να μιλάτε, αντί να το βουλώσετε

Η αναμέτρηση στην Τρίπολη μπορεί να έληξε με την ΑΕΛ να παίρνει το βαθμό της ισοπαλίας κόντρα στον Αστέρα, αλλά η κόντρα έξω από το γήπεδο συνεχίζει κανονικά. Μετά από ανακοινώσεις, αναρτήσεις στο Facebook και προσωπικές δηλώσεις, ο Αλέξης Κούγιας τοποθετήθηκε ξανά σήμερα.
Ο μεγαλομέτοχος των «βυσσινί» με προσωπική δήλωση απευθύνεται προς τους Μπάκο, Καϋμενάκη και αδελφούς Μπoροβήλου, όπως και τον δ/ντης επικοινωνίας του Αστέρα, Γιάννη Ντάλλα, χαρακτηρίζοντάς τον «κ. Τίποτα».
Αναλυτικά η προσωπική δήλωση:
«Ξυπνώντας στις 10 το πρωί, γιατί μετά το χθεσινό στήσιμο δεν μπορούσα όλη νύχτα να κοιμηθώ και σκεφτόμουν πως θα προασπίσω τα συμφέροντα της ιστορικής ομάδας μου απ’ όσους στήνουν από το 1996 κάθε ματς που έχουν ανάγκη, πληροφορήθηκα από τον γιο μου, που το είδε στο διαδίκτυο, πως ένας κύριος Τίποτα, υπάλληλος του Αστέρα Τρίπολης, μου έκανε προσωπική επίθεση, αναφέροντας ότι έχω ανοιχτά θέματα με τη δικαιοσύνη και πως άλλα λέω μπροστά στις κάμερες και μετά παρακαλάω.
Για το δεύτερο, δεν έχω αντιληφθεί τι εννοεί και θα παρακαλούσα να το κάνει πενηνταράκια. Όσο για το πρώτο, είναι προφανές πως κάποιοι συνεχίζουν να προκαλούν, αντί να σιωπούν, χωρίς να έχουν αντιληφθεί ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει.
Οι Καϋμενάκης, Μπάκος, καθώς και οι αφοι Μποροβήλου, αφού χθες τοποθετήθηκαν στην πρώτη ανακοίνωσή μας με την γνωστή λέξη «γραφικότητες», που χρησιμοποιούσαν εις βάρος των αντιπάλων τους όλοι όσοι έστηναν ματς και τώρα είναι κατηγορούμενοι, μετά την δεύτερη ανακοίνωσή μας, που τους υπενθύμισε ποιοι χρησιμοποιούσαν αυτή τη λέξη, βρήκαν τον εν λόγω κύριο Τίποτα να μου κάνει προσωπική επίθεση, αντί να απαντήσουν οι ίδιοι επί προσωπικού στις καταγγελίες της ΠΑΕ ΑΕΛ.
Τους προκαλώ κι εγώ λοιπόν, με το ονοματεπώνυμο μου, το οποίο είναι γνωστό στην Ελλάδα απ’ όταν γεννήθηκα, ενώ το δικό τους το ανακαλύψαμε τα τελευταία 15 χρόνια, αφού τα προηγούμενα ήταν χαμένο στην κόκκινη άμμο της Μέσης Ανατολής, να πουν ποια είναι τα ανοιχτά θέματα που έχω με την δικαιοσύνη.
Γιατί το μοναδικό που ξέρω ότι έχω είναι η στημένη δίωξή μου, επειδή δημοσιοποίησα προφορικά τις υποκλαπείσες από το Νίκο Πατέρα συζητήσεις του Μπέου με τον Δαλούκα, που αποδείκνυαν πως η τότε ΚΕΔ, την οποία ήλεγχαν οι κατηγορούμενοι του πορίσματος Ανδρέαδη, μεταξύ των οποίων οι Μποροβήλος και Μπάκος, έστηνε τα παιχνίδια της ομάδας που ήμουν ιδιοκτήτης.
Λυπάμαι κ.Μπάκο και κ.Μποροβήλο, γιατί ο υπάλληλός σας, αντί να βουλώσει το στόμα του, με προκάλεσε επί προσωπικού και είμαι αναγκασμένος να απαντήσω περαιτέρω και να σας υπενθυμίσω επίσης ότι στην υπόθεση αυτή είμαι κατηγορούμενος για «δημοσιοποίηση παράνομα υποκλαπείσης συνομιλίας», σε συνέντευξη που έδωσα στις 8/3/2011 και εξ αιτίας της οποίας η πολιτεία άρχισε να παρακολουθεί τα τηλέφωνα του Μπέου κι έτσι η ΕΥΠ υπέκλεψε τη συζήτηση του Μποροβήλου με τον Μπέο, για τα 500 χιλιάρικα που θα δίνατε σ’ αυτόν, για να σωθεί ο Αστέρας Τρίπολης και να υποβιβαστούν οι αντίπαλοί σας.
Τελικώς βεβαίως υποβιβαστήκατε βαθμολογικά, γιατί όπως και τώρα δεν είχατε ομάδα για να μείνετε και την πλήρωσε ο ανυπεράσπιστος διοικητικά Ηρακλής, αφού πρώτα οι «δικοί σας» στην ΕΠΟ, που είναι κατηγορούμενοι στη νέα δικογραφία, βάφτισαν την πλαστογραφία πιστοποιητικού, που τιμωρούνταν τότε με 20.000€, σε δυσφήμηση του αθλήματος κι έτσι υποβιβάσθηκε ο Ηρακλής και για χάρη σας καμιά 30αριά ακόμη ομάδες.
Κι όμως, έχετε ακόμη το θράσος να μιλάτε, αντί να το βουλώσετε.
Δυστυχώς δεν μπορείτε να αλλάξετε. Εύχομαι να αναγκαστείτε να το κάνετε, αν και πολύ φοβάμαι ότι είστε αμετανόητοι, αφού πάντοτε θα υπάρχουν Κύζες.
Λυπάμαι τέλος γιατί μ’ αυτές τις συμπεριφορές σας, δεν προλάβαμε να σας ευχαριστήσουμε και για την υπέροχη φιλοξενία την οποία υποσχόμαστε ότι θα ανταποδώσουμε στο πολλαπλάσιο, όπως κάνουμε άλλωστε ακόμη και με τους μεγαλύτερους εχθρούς μας, γιατί είμαστε ΑΕΛ»!

...ΞΕΡΕΤΕ, ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ!

Δεν είναι Μέσι ή Κριστιάνο. Δεν είναι πρόσωπο του life style ή της διαφήμισης. Είναι ο αρχηγός. Τελεία. Αυτός που υπερτόνισε την αξία του περιβραχιόνιου. Που έδωσε ακριβή έννοια στην κατά τ` άλλα υπερβολική έκφραση «παίκτης σημαία». Ο Στίβεν Τζέραρντ είναι ένα πρότυπο που σε εμπνέει να γράφεις και να λες γι` αυτόν τσιτάτα. Γήινα τσιτάτα. Να του αποδίδεις αξίες που μυρίζουν παράδοση κι όχι στατιστικά για τα αντίπαλα δίχτυα και τις γκόμενες της διπλανής... πασαρέλας.
Οταν έφυγε από τη Λίβερπουλ ήταν πραγματικά ένα τέλος εποχής. Μιας εποχής που δεν ήταν η πιο επιτυχημένη στην ιστορία του συλλόγου, αλλά καθόλου ασήμαντη αν θυμηθούμε το έπος της Κωνσταντινούπολης και μερικά άλλα περιστατικά στα 17 χρόνια που ο Τζέραρντ φόραγε τη φανέλα.
Στα 35 του είχε πάρει τη δύσκολη και τίμια απόφαση να φύγει από τη Λίβερπουλ. Κάτι περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα και με συνεπή παρουσία στο εξωτικό ποδοσφαιρικά LA, κρέμασε τα παπούτσια του. Δευτερότριτη είδηση στα αγγλικά μέσα, στα ψιλά στα υπόλοιπα. Ετσι είναι η πουτάνα η δημοσιότητα. Για να είσαι στο επίκεντρό της πρέπει να κάνεις κορδέλες και στο τερέν και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
«Το πρωτάθλημα δεν μπορεί να κερδιθεί στις πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος, όμως μπορεί να χαθεί». Κουβέντα του Τζέραρντ είναι αυτή όταν η Λίβερπουλ ξεκίναγε με απανωτές ήττες τη σεζόν. Κουβέντα στρογγυλή, που δείχνει την σκέψη και την έκφραση του ανθρώπου. Αυτός ήταν ποδοσφαιρικά ο Γεράρδος. Απλός, ουσιαστικός, συγκεντρωτικός. Αφηνε τα τσαλίμια για τους άλλους και αναλάμβανε τα άμεσα, αυτά που έπρεπε να γίνουν. Εκανε τις καθαρές εξηγήσεις στο γήπεδο, με τους συμπαίκτες και τους αντιπάλους του. Ξέρετε, είμαι ο αρχηγός. Κερδίσω, χάσω, είμαι ο αρχηγός.

                  

,,,ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΝΑ ΠΙΝΩ, ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΑΜΑΙ

Ήταν ένας καλλιτέχνης των γηπέδων, ένας θρύλος του Αγγλικού ποδοσφαίρου που κατέληξε ένα ράκος, ένα θύμα του lifestyle και της φήμης του. Σαν σήμερα, πριν από 11 χρόνια (25/11/2005) ο George Best άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 59 ετών.
Θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει αλαζόνα, εγωκεντρικό, καβαλημένο καλάμι, άξεστο, αλλά και χαρισματικό παίχτη του ποδοσφαίρου, καλόκαρδο λαϊκό παιδί, αυτοδημιούργητο και πονόψυχο. Έζησε μια ζωή γεμάτη από γκολ, σπουδαίο ποδόσφαιρο, αλλά και αλητείες, γυναίκες και τόνους αλκοόλ. Αυτός ήταν ο George Best, ο άνθρωπος που μπορούσε να νικήσει τους πάντες μέσα στο γήπεδο, όχι όμως και τον κακό του εαυτό, εκτός γηπέδου.
Ήταν δίδυμος, γεννημένος στις 22 Μαΐου του 1946 στο Belfast της Βόρειας Ιρλανδίας. Από εκεί ξεκίνησαν όλα, και το 1961 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Manchester United και σε ηλικία 17 ετών κάνει «παπάδες» με τη φανέλα των «κόκκινων διαβόλων». Χάρη σ’ αυτόν η ομάδα κατακτά το πρωτάθλημα το 1965 και ο George Best είναι, πλέον, μια τεράστια μορφή του Αγγλικού ποδοσφαίρου.
Πρόκειται για ένα σπάνιο είδος ποδοσφαιριστή. Ένας παίκτης με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, ικανός για τα πάντα και απρόβλεπτος όσο δεν χωράει ο νους του ανθρώπου. Μέσα στο γήπεδο μεγαλουργεί και ο κόσμος τον αποθεώνει. Γνώρισε τέτοια δόξα, ανάλογη με αυτήν των Beatles. Γι’ αυτό και ο παγκόσμιος τύπος τον αποκαλεί.

.ΤΑ ΟΥΙΣΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΡΝΕΣ ΤΗΣ ΑΣΩΤΕΙΑΣ

Τον πρωτοείδα με τη μπάλα στα πόδια και τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να έχει ξεκινήσει από πολύ πλάγια θέση και να ξεπερνάει έναν αντίπαλο, και δεύτερο και τρίτο... «Κάποιο λάθος έχει γίνει...» σκέφθηκα, «αυτός δεν μπορεί να είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής».
Δεν το είχα ξαναδεί αυτό σε αγγλικά γήπεδα, τότε, αρχές δεκαετίας '70, που από την τηλεόραση γνωρίσαμε, ήρθαμε σ' επαφή με το πρωτάθλημα στο νησί. Ήταν Βορειοϊρλανδός, αυτό το χίπικο πράμα, μακρυμάλλης, ένας σκέτος Beatle, με πρόσωπο κινηματογραφικό και πόδια μπαλαρίνας.
Ένας χορευτής του ποδοσφαίρου. Αυτός ήταν ο Τζωρτζ Μπεστ, πραγματικά το «κάτι άλλο», το ξεχωριστό, η μεγάλη αδυναμία του Μαραντόνα. Ο θρυλικός ποδοσφαιριστής που τον συνέκριναν με τον Πελέ και τον Μαραντόνα. Η καριέρα του, όμως, στα γήπεδα και η ίδια η ζωή του ορίστηκε από το αλκοόλ.
Θυμόμαστε σήμερα, ημέρα του θανάτου του, πριν 11 χρόνια, 25 Νοεμβρίου το 2005, τον αρτίστα ποδοσφαιριστή Τζωρτζ Μπεστ και το μήνυμα που μας στέλνει από τον τάφο του. «Στη ζωή μου δεν ήμουνα εγώ, ήταν το ποτό που μ' είχε βάλει κάτω...».
Σταμάτησε τη μπάλα στα 27 του, τότε που τον διώξανε από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και ο ρεμαλισμός, μια ζωή μεθυσμένος, τον έστειλε στη ξεφτύλα. Πότης και μουνάκιας ασυγκράτητος, δίχως όρια. Ξενύχτια. Αν ήθελες να τον συναντήσεις, θα τον έβρισκες σε μια παμπ να πίνει. Και να ξενυχτάει με τις γκόμενες, από το κρεβάτι του πέρασαν μοντέλα, τραγουδίστριες, ηθοποιοί.
Μετά το «τέλος» του από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε περιοδεύων θίασος, έπαιξε ποδόσφαιρο υποτίθεται στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στη Νότιο Αφρική, στο Χονγκ Κονγκ. Έκλεινε συμφωνία με ομάδες στις οποίες δεν εμφανιζόταν, έπαιζε ένα-δυο ματς. Τον Οκτώβριο του 2003, πούλησε το κύπελλο του καλύτερου ποδοσφαιριστή, το 1968, για να αγοράσει σπίτι στην Κέρκυρα.
Ποτέ ο κόσμος δεν τον ξέχασε. Τον «Πέμπτο Μπητλ». Το αγγλικό ποδόσφαιρο πένθησε στο θάνατό του. Την ημέρα της κηδείας του φίλοι των «Μπέμπηδων» σήκωσαν πανό: «Maradona good, Pele better, George Best».

Ο Μπεστ την πρωτοχρονιά του 1965 με το καινούργιο αμάξι του

Επιστροφή στο Μάντσεστερ με σομπρέρο από ευρωπαϊκή νίκη απέναντι στην Μπενφίκα το 1963

Σκοράρει με πέναλτι απέναντι στον Τόμυ Λόρενς και τη Λίβερπουλ το 1966

Με τον κολλητό του Μάικ Σάμερμπι ανάμεσα σε θαυμάστριες στη Μαγιόρκα το 1967

Σκοράρει με κεφαλιά εναντίον της Γουέστ Μπρομ το 1967

To 1969 ανάμεσα στους Μπόμπι Τσάρλτον και Ματ Μπάσμπι παραλαμβάνει τη χρυσή μπάλα

Σε χωριό της Β. Ιταλίας με τη φίλη του και ηθοποιό Σούζαν Τζορτζ το 1969

Το 1970 στο Πόρτμαν Ρόουντ της Ιπσουϊτς τον κυνηγούν νεαροί φανς

Το 1970 έξω από τη νέα του μπουτίκ στο Μάντσεστερ με τον τραγουδιστή Ντον Φέιντον

1970: Ο γιος του μεγάλου Μπίλι Μπρέμνερ της Λιντς έχει αφίσα στο δωμάτιο του τον Μπεστ κι όχι τον πατέρα του

1972: Ο Μπεστ στην Μαρμπέλα της Ισπανίας

To 1977 συναντά κουνελάκια του playboy στο ξενοδοχείο Γκρόζβενορ Χάους

                

Αστέρας Τρίπολης-ΑΕΛ 1-1

Ολοι μας έχουμε ακούσει ή πει την κλισέ  έκφραση πως  «τα ματς τελειώνουν με το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή». Πλέον θα πρέπει κάποιος να την τοιχοκολλήσει στα αποδυτήρια του Αστέρα και να τη βλέπουν καθημερινά οι παίκτες του. Οι οποίοι για 65 με 70 λεπτά ήταν «κυρίαρχοι» κόντρα στην Λάρισα – έστω και αν έπαιζαν άδικα με παίκτη περισσότερο – αλλά αντί να «καθαρίσουν» το ματς, το άφηναν στο ρευστό 1-0. Κάπου εκεί κατέβασαν αδικαιολόγητα στροφές και έτσι οι «βυσσινί» που είχαν ψυχή, κατάφεραν στο τέλος να αποσπάσουν την ισοπαλία 1-1.
Oι δύο ομάδες ξεκίνησαν με παρόμοια διάταξη, με 4-2-3-1. Οι γηπεδούχοι είχαν τον Ντοναρούμα κάτω από τα γκολπόστ, τους Ιγκόρ, Χαμντανί, Μπέρτο, Γιαννούλη στην άμυνα, τους Δημούτσο, Τσουκαλά στον άξονα, τον Τσιλιανίδη σε ρόλο «οργανωτή», τους Καλτσά, Νίκο Φερνάντες στα άκρα και τον Ιωαννίδη προωθημένο επιθετικό.
Οι φιλοξενούμενοι είχαν τον  Ξενοδόχοφ πορτιέρο, τους Μονιάκη. Ρέντζα, Γιοβάνοβιτς, Φάρκα στην άμυνα, τους Αναστασόπουλο, Αντονι στον άξονα και τους Αβραάμ,Ναβάρο,  Ναζλίδη πίσω από τον Μαρουκάκη. Ετσι για πρώτη φορά ξεκίνησαν μαζί οι Ναζλίδης, Μαρουκάκης, αλλά όχι σε «κλασικό» 4-4-2, αλλά με τον πρώτο ένα κλικ πίσω από τον δεύτερο.

ADVERTISING

inRead invented by Teads

Το ματς ξεκίνησε με εμφανή στόχο των Αρκάδων να «φορτώσουν» τον άξονά τους. Το «δίδυμο» των Τσουκαλά, Δημούτσο είχε ήδη τρεις τελικές στα πρώτα λεπτά, ενώ και ο Τσιλιανίδης έπαιρνε πρωτοβουλίες. Η ΑΕΛ όμως έδειχνε επικίνδυνη στην κόντρα και το ματς έδειχνε ντερμπάκι. Στο 15’ όμως άλλαξαν όλα. Ο Ιωαννίδης τότε προσπάθησε να μπει ανάμεσα στους Γιοβάνοβιτς, Μονιάκη, ο δεύτερος φαίνεται να τον ανατρέπει – υπάρχει επαφή – και ο ρέφερι Κύζας καταλογίζει την εσχάτη των ποινών. Σε μεγάλο βαθμό σωστή. Μετά όμως αποβάλει τον Γιοβάνοβιτς. Ο οποίος και δεν είναι εκείνος που κάνει την παράβαση, ενώ και η φάση δεν «σηκώνει» κόκκινη. Πρόθεση από μέρους των παικτών της Λάρισας δεν υπάρχει – ο κανονισμός για την «τριπλή τιμωρία» έχει αλλάξει από το καλοκαίρι άρα δεν  «υφίσταται» το «προφανή θέση για γκολ» - και το μαρκάρισμα του Μονιάκη σε καμία περίπτωση δεν δείχνει πρόθεση, Αρα ο Κύζας ξέχωρα ότι «έχασε» τον παίκτη που έκανε το πέναλτι, έδωσε και μία λανθασμένη κόκκινη.
Λίγο αργότερα ο Ντοναρούμα έκανε μία εκπληκτική επέμβαση στο σουτ του Ναζλίδη κα μετά το 25’ οι γηπεδούχοι κυριάρχησαν πλήρως. Εκμεταλλεύτηκαν το αριθμητικό τους πλεονέκτημα, πίεσαν, είχαν δοκάρι με τον Δημούτσο, αρκετές φάσεις και το φινάλε του πρώτου ημιχρόνου τους βρήκε με κατοχή μπάλας στα επίπεδα του 70%.

Το δεύτερο μισό ξεκίνησε σε ανάλογο τέμπο και ο Αστέρας μπήκε ξανά πολύ δυνατά. Ομως ο Ξενοδόχοφ ήταν σε καλή ημέρα, ενώ οι Αρκάδες δεν εκμεταλλεύτηκαν τις στημένες μπάλες που  κέρδισαν. Μάλιστα στο 54’ και για μερικά λεπτά, είχαν έξι σερί κόρνερ που πέρασαν ανεκμετάλλευτα. Την ίδια στιγμή η βροχή δυνάμωνε και ο αγωνιστικός χώρος γίνονταν όλο και πιο «βαρύς».
Ετσι ο ρυθμός άρχισε να πέφτει, στον Αστέρα έδειξαν να… επαναπαύονται και περίπου στο 70’ έγινε η κίνηση-ματ. Μέχρι τότε ο Τσιώλης είχε ανακατέψει πολύ την τράπουλα. Τίποτα όμως δεν του έβγαινε. Κάπου εκεί όμως πέρασε τον Ντοντό στην κορυφή της επίθεσης και τον Ναζλίδη πίσω του, σε ένα τρόπο τινά 4-4-1, αλλά με τον τελευταίο να έχει ελεύθερο ρόλο. Με αυτή την εσωτερική αλλαγή, το παιχνίδι γύρισε… τούμπα.  Οι γηπεδούχοι σταμάτησαν να απειλούν, δέχθηκαν φάσεις, ισοφαρίστηκαν και μόνο μετά το 1-1 και με την είσοδο του Στανισάβλιεβιτς έγιναν και πάλι επιθετικοί (είχαν μεταξύ άλλων και δεύτερο δοκάρι). Αλλά το… τρένο τους είχε προσπεράσει.
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ: Ντοναρούμα, Ιγκόρ, Χαμντανί, Μπέρτος, Γιαννούλης, Δημούτσος, Τσουκαλάς (81’  Στανισάβλιεβιτς), Τσιλιανίδης (63’ Μάσα), Καλτσάς, Νίκο Φερνάντες (69’ Ιγκλέσιας), Ιωαννίδης.
ΑΕΛ:  Ξενοδόχοφ, Μονιάκης, Ρέντζας (65’ Καπός), Γιοβάνοβιτς, Φάρκας, Αναστασόπουλος, Αντονι, Αβραάμ (31’ Ντέλετιτς),Ναβάρο,  Ναζλίδης, Μαρουκάκης (46’ Ντοντό).
MVP: Ο Ξενοδόχοφ. Μπορεί να έκανε ένα λάθος στο πρώτο ημίχρονο από το οποίο προήλθε το δοκάρι του Δημούτσου, όμως σε όλο το υπόλοιπο ματς ήταν πάρα πολύ καλός. Οι επεμβάσεις του αποκτούν μεγαλύτερη αξία λόγω του ότι έγιναν σε ένα τερέν που η μπάλα γλιστρούσε από την βροχή. Ο γκολκίπερ των «βυσσινί» ήταν μακράν ο κορυφαίος του ματς.
ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΟΥ: Ο Τσουκαλάς. Ο χαφ του Αστέρα ήταν ο καλύτερος της ομάδας του. «Πατούσε» στην αντίπαλη περιοχή, έκανε πολλά σουτ, «έσπαγε» μπάλες, αμύνονταν σωστά και η μορφή του κυριαρχούσε στον άξονα.
ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ:  Ο Μάσα. Ο  Αργεντινός μπήκε να βοηθήσει κόντρα σε μία ομάδα που είχε αριθμητικό μειονέκτημα και η ομάδα του ήταν ήδη  1-0 μπροστά στο σκορ. Πέρασε… απαρατήρητος.
Η ΓΚΑΦΑ: Πάρτε μία στημένη μπάλα του Αστέρα και τοποθετήστε την σε αυτή την κατηγορία. Οι Αρκάδες δεν κατάφεραν να εκμεταλλευτούν κάποια. Κέρδισαν πάρα πολλά κόρνερ (στις αρχές του δεύτερου μισού είχαν έξι συνεχόμενα!) και αρκετά φάουλ γύρω από την αντίπαλη περιοχή, όμως κανένα δεν μετατράπηκε σε γκολ.

ΤΟ ΣΤΡΑΓΑΛΙ: Ο Κύζας φαίνεται πως σωστά καταλογίζει πέναλτι στη φάση του 15’, αλλά άδικα αποβάλει τον Γιοβάνοβιτς. Εκεί κάνει δύο λάθη. Καταρχήν ο Μονιάκης μάρκαρε τον Ιωαννίδη άρα «έχασε» τον παίκτη, ενώ και η παράβαση δεν… ήταν για αποβολή. Ο ρέφερι έκανε διπλό λάθος, που άλλαξε την εικόνα του ματς. Στην φάση του πέναλτι που καταλόγισε υπέρ της ΑΕΛ, φαίνεται να έχει δίκιο.
ΑΕΛ έχει κάθε λόγο να αισθάνεται «νικήτρια». Εμεινε άδικα με 10 παίκτες πολύ νωρίς, άντεξε την πίεση, είχε τύχη (ο Αστέρας έβγαλε πολλές φάσεις και είχε δύο δοκάρια) αλλά απέδειξε πως το ματς τελειώνει στο 90’ plus και όχι στο 70’. Οι γηπεδούχοι αδικαιολόγητα πάτησαν  «φρένο» και οι «βυσσινί» με παίκτη λιγότερο «κυνήγησαν» το παιχνίδι και τελικά δικαιώθηκαν

«Ακόμα με φωνάζουν «Τσίτσο»»

«Μέχρι τα 16 μου έπαιζα ποδόσφαιρο με φίλους στις αυλές του σχολείου. Είχα καθηγητή Φυσικής Αγωγής στο Γυμνάσιο τον Χωριανόπουλο, που ήταν παράλληλα προπονητής στον Τύρναβο. Με πήρε και μάλιστα έπαιξα αμέσως στην πρώτη ομάδα. Ημουν τεχνίτης και έπαιζα ως «δεκάρι».

Εμεινα μόνο ένα χρόνο στον Τύρναβο. Το επόμενο καλοκαίρι, σε ηλικία 17 ετών, πήρα μετεγγραφή στη Λάρισα. Οι δύο ομάδες έδωσαν ένα φιλικό παιχνίδι, εγώ ήμουν στο χωριό και δούλευα -το κάναμε μετά το σχολείο, για το χαρτζιλίκι-, ήρθε και με φώναξε ο συμπαίκτης μου Τάκης Πανταζής, αγωνίστηκα, με κάλεσε ο τότε πρόεδρος της ΑΕΛ, Αντώνης Καντόνιας και την επόμενη ημέρα υπέγραψα. Ουσιαστικά, η καριέρα μου είχε ανοδική πορεία μετά την επιστροφή μου από το εξωτερικό.

Πήγα στον Καναδά για να παίξω ποδόσφαιρο για τρεις μήνες το 1976, μαζί με τους Σταθόπουλο, Βεντούρη, Μίλερ, Παναγιωτίδη, Χριστουδούλου και σε ένα παιχνίδι είχαμε πρόβλημα στα σέντερ μπακ. Μου λέει ο Βεντούρης: "Νίκο, εσύ που ξέρεις μπάλα και είσαι ψηλός δεν γυρίζεις πίσω για να τα καταφέρουμε;". Του έκανα το χατίρι και όταν ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στην Ελλάδα, μου είπε: "Αν παίξεις στο κέντρο της άμυνας θα κάνεις μεγάλη καριέρα. Οταν γυρίσεις στη Λάρισα, πες του Παύλου (Γρηγοριάδη, που ήταν προπονητής της ομάδας), ότι θέλω να παίζω τελευταίος, αλλιώς κάθομαι στον πάγκο". Ο Γρηγοριάδης με δοκίμασε σε ένα φιλικό παιχνίδι με τον Ηρακλή και έκτοτε καθιερώθηκα ως σέντερ μπακ.

Λίγο αργότερα, μου κόλλησαν το παρατσούκλι "Τσίτσο", από τους Τσίτσο και Φράγκο, δύο Ιταλούς ηθοποιούς που εκείνη την εποχή έκαναν μεγάλη καριέρα. Ακόμα στη Λάρισα "Τσίτσο" με φωνάζουν. Αν φωνάξεις Αργυρούλης, από τους πιο μεγάλους σε ηλικία θα γυρίσει ένας-δύο, αν πεις "Τσίτσο", θα γυρίσουν όλοι.

Το καλοκαίρι του 1982 συμπλήρωσα 12ετία. Ο Νταϊφάς και ο Παναγούλιας με ήθελαν στον Ολυμπιακό, έτσι κατέβηκα στον Πειραιά και υπέγραψα. Η Λάρισα, μέσω του Σαμαρά, ενός συμβούλου της ομάδας, μου ζήτησε να επιστρέψω, γιατί ο Ολυμπιακός είχε στείλει το συμβόλαιο στα αρμόδια όργανα μία εβδομάδα πριν μείνω και τυπικά ελεύθερος. Ο σπουδαίος αυτός πρόεδρος όμως έδωσε 3,5 εκατομμύρια δραχμές στη Λάρισα και έγινε η μετεγγραφή.

Θυμάμαι όταν με φώναξε ο Νταϊφάς να υπογράψω μου λέει: "Πόσα θέλεις;". "Εσείς ξέρετε καλύτερα" του απαντώ. "Καλά είναι 150.000;" με ρωτάει. Νόμιζα ότι μου έκανε πλάκα. Οταν πήγα στη Λάρισα έπαιρνα 1.350 δρχ. και την τελευταία μου χρονιά, μετά από 12 χρόνια παρουσίας, η αμοιβή ήταν 6 χιλιάρικα. Η διαφορά ήταν χαώδης. Μέχρι να το συνειδητοποιήσω και να του απαντήσω, ο Νταϊφάς, επανέρχεται με το "θα σου δώσω και ένα αυτοκίνητο" και με ξαναρωτάει: "Πόσα έπαιρνες στη Λάρισα;". "6.000 δραχμές" είπα δειλά δειλά. Φωνάζει τότε τον Παναγούλια και του λέει: "Αλκέτα, εδώ άλλος παίρνει 2.000, άλλος 3.000 και άλλος 6.000 δρχ. στη Λάρισα και εμείς με τέτοια συμβόλαια δεινοπαθούμε να περάσουμε από εκεί;".

Ο Ολυμπιακός είναι τεράστιο μέγεθος. Το καταλαβαίνεις μόνο αν φορέσεις τη φανέλα, αγωνιστείς, ζήσεις στα αποδυτήρια και δεις πώς σε κοιτούν οι άλλοι. Επαιξα μόνο ένα χρόνο, το μετάνιωσα, διότι με "έψησε" ο Αντώνης Γεωργιάδης, που τον εκτιμώ απεριόριστα και πήγα στον Αρη όπου ήταν προπονητής.

Εμεινα μία σεζόν στη Θεσσαλονίκη, μετά πήγα στα Τρίκαλα, αγωνίστηκα δύο χρόνια και στα 34 μου σταμάτησα το ποδόσφαιρο. Ασχολήθηκα με την προπονητική, έμεινα 4,5 χρόνια στον Πανηλειακό με Τζόρτζεβιτς, Γιαννακόπουλο και Στράντζαλη, άλλαξα πολλές ομάδες και τώρα είμαι προπονητής στον Προμηθέα Λάρισας».

Ο Νίκος Αργυρούλης γεννήθηκε στον Τύρναβο στις 7 Οκτωβρίου 1952. Αγωνίστηκε 12 χρόνια στη ΑΕΛ  με την οποία μετράει (στα χρόνια που ήταν στην Α' Εθνική) 131 συμμ. και 5 γκολ, από ένα σε Ολυμπιακό (1982-83) και Αρη (1983-84), κλείνοντας την καριέρα του στα Τρίκαλα. Ζει μόνιμα στη Λάρισα και έχει δύο παιδιά.

Έπαιξε στην ΑΕΛ και διακρίθηκε ιδιαίτερα για τις αμυντικές του ικανότητες, με αποτέλεσμα να γίνει μεταγραφικός στόχος της εποχής και να τον αποκτήσει τελικά ο Ολυμπιακός. Σπουδαίος σέντερ μπακ ήταν ο Νίκος Αργυρούλης, ο οποίος μετά από πολλά χρόνια στο «Αλκαζάρ» φόρεσε την φανέλα του Ολυμπιακού και εν συνεχεία το 1983 πήγε στον Άρη. Ακολούθησαν τα Τρίκαλα, ενώ τη σεζόν 1986-1987 αγωνίστηκε στον Φωκικό και τη Δ' Εθνική. Μάλιστα, τη συγκεκριμένη χρονιά άρχισε την προπονητική του καριέρα, καθώς είχε διπλό ρόλο (παίκτης-προπονητής).
Στην συνέχεια δούλεψε σε αρκετές ομάδες ως προπονητής περνώντας κάποια στιγμή και από τον ΑΟΤ το 2007.
 

 Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ  ΝΙΚΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ  ΤΕΛΙΚΟ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ  ΠΑΟ 
ΣΤΙΣ  19-6-1982

 ΠΡΩΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ  ΝΙΚΟΥ ΑΡΓΥΡΟΥΛΗ  ΗΤΑΝ    Ο  ΑΓΩΝΑΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ  ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΛΑΡΙΣΑΣ  ΣΤΙΣ 25-9-1970
ΚΑΙ  Ο  ΤΕΛΕΤΑΙΟΣ  ΗΤΑΝ  ΠΑΛΙ  ΑΓΩΝΑΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ  ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ ΣΤΙΣ

μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου !!!

Η τραγωδία του Χέιζελ

Έχει χαρακτηριστεί μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και όχι άδικα, καθώς 39 άτομα έχασαν τη ζωή τους το απόγευμα της 29ης Μαΐου 1985, στο στάδιο «Χέιζελ» των Βρυξελλών.

Οι επιζώντες από αυτήν την τραγωδία  προσπαθούν εδώ και 31 χρόνια να σβήσουν από την μνήμη τους τις εικόνες της φρίκης. Όταν όμως καλούνται να μιλήσουν για εκείνη την ημέρα είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε ένα λεπτό. Θυμούνται την παραμικρή λεπτομέρεια. Ακόμα και τις φωνές…

Απόγευμα 29ης Μαΐου 1985. Η Γιουβέντους αντιμετωπίζει τη Λίβερπουλ στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Διαιτητής του αγώνα είχε κληρωθεί ο Ελβετός Ντέινα. Από το στάδιο των Βρυξελλών, περισσότεροι από 60 τηλεοπτικοί σταθμοί μετέφεραν στις χώρες τους την εικόνα του αγώνα. Από τη μια πλευρά του σταδίου υπήρχε κόσμος ντυμένος στα ασπρόμαυρα. Από την άλλη στα κόκκινα. Οι οπαδοί και των δύο ομάδων τραγουδούσαν συνθήματα και κουνούσαν σημαίες, δημιουργώντας μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα. Μεταξύ τους υπήρχε μεγάλη αστυνομική δύναμη, αλλά κανείς δεν έδειχνε να ανησυχεί.

Στις 5 το απόγευμα είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 60,000 οπαδοί στο στάδιο, με τους περισσότερους Άγγλους όμως να έχουν καταναλώσει-κατά την προσφιλή τους συνήθεια- μεγάλες ποσότητες αλκοόλ. Ο τομέας «Ζ» ήταν δίπλα στους φανατικούς οπαδούς της Λίβερπουλ. Αυτές οι θέσεις προορίζονταν για Βέλγους που δεν είχαν καμία ιδιαίτερη προτίμηση σε κάποια συγκεκριμένη ομάδα. Εκεί είχαν καθίσει και αρκετοί Ιταλοί, φίλοι της Γιουβέντους, οι οποίοι είχαν ταξιδέψει στις Βρυξέλες για να απολαύσουν τον τελικό, πράγμα φυσιολογικό αν αναλογισθεί κανείς την έντονη παρουσία Ιταλών μεταναστών σε όλο το Βέλγιο. Η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών, ήταν οικογενειάρχες που είχαν μαζί τους και μικρά παιδιά…

Η τραγωδία απείχε μόλις δέκα λεπτά! Στις 7 το απόγευμα είχε καθοριστεί η ώρα έναρξης του αγώνα. Τα συνθήματα από τους οπαδούς των δύο ομάδων έδιναν και έπαιρναν, δημιουργώντας μια εκρηκτική ατμόσφαιρα. Ο τομέας «Ζ» βρισκόταν δίπλα στους Άγγλους χούλιγκαν και οι οπαδοί που είχαν κατακλύσει την κερκίδα αυτή δεν είχαν καμία προστασία, αφού στην επικίνδυνη ζώνη υπήρχε ελάχιστη αστυνομική δύναμη. Στις τάξεις των Άγγλων φιλάθλων, είχαν εισχωρήσει αρκετοί χούλιγκαν χωρίς εισιτήριο σε κατάσταση μέθης, δημιουργώντας μια ανυπόφορη κατάσταση. Τα πνεύματα μεταξύ των οπαδών των δύο ομάδων είχαν πλέον οξυνθεί. 

Περίπου μια ώρα πριν από τη σέντρα του αγώνα, οι οπαδοί της Λίβερπουλ πέρασαν το διαχωριστικό και επιτέθηκαν με ορμή στους Ιταλούς που βρίσκονταν στον τομέα «Ζ». Ορισμένοι Ιταλοί αντεπιτέθηκαν. Για αρκετά λεπτά, καθίσματα και διάφορα άλλα αντικείμενα είχαν δημιουργήσει μια…νοητή γέφυρα στα δύο «στρατόπεδα». Ωστόσο, οι Άγγλοι συνέχισαν να συρρέουν κατά δεκάδες στον τομέα «Ζ», αναγκάζοντας σχεδόν ολόκληρη τη μάζα των οπαδών της Γιουβέντους να υποχωρήσει. Αρκετοί Ιταλοί στοιβάχτηκαν σε έναν τοίχο στο τέλος της εξέδρας, ο οποίος κατέρρευσε από το βάρος. Δεκάδες άνθρωποι παγιδεύτηκαν κάτω από τα συντρίμμια, τη στιγμή που εκατοντάδες περνούσαν από πάνω τους για να σωθούν. Τριάντα εννέα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, εκ των οποίων 32 Ιταλοί, τέσσερις Βέλγοι, δύο Γάλλοι και ένας Ιρλανδός. Περισσότεροι από 350 τραυματίστηκαν, αλλά η χαοτική κατάσταση που επικρατούσε και η περιορισμένες δυνάμεις των Αρχών καθυστέρησαν την ιατρική περίθαλψη.

Την ώρα που δεκάδες ανθρώπινα σώματα βρίσκονταν στο έδαφος, ορισμένοι Ιταλοί επεδίωξαν εκδίκηση και έτρεξαν προς το μέρος των φιλάθλων της Λίβερπουλ. Η Αστυνομία προσπάθησε να σταματήσει αυτήν την επίθεση και οι τηλεοπτικές εικόνες έδειξαν τις μάχες που ακολούθησαν. Μεταξύ αυτών, ένας Ιταλός να απειλεί με επαναληπτική καραμπίνα έναν αστυνομικό.

Η μαρτυρία ενός από τους επιζώντες είναι συγκλονιστική. «Σώματα ήταν πεσμένα κάτω και δεν αντιδρούσαν. Πολλά από τα μικρά παιδιά πέθαναν από ασφυξία αφού τα είχαν πατήσει» λέει ένας Ιταλός. Όταν μάλιστα του μιλούν για τύχη εκείνος απαντά: «Τύχη; Ποια τύχη; Εγώ δεν πρόκειται ποτέ πια να έχω φυσιολογική ζωή. Κάθε μέρα, κάθε βράδυ, σε κάθε όνειρο μου βλέπω τους ανθρώπους εκείνους που πέθαιναν. Βλέπω τα παιδάκια που δεν μπορούσαν να πάρουν ανάσα. Είναι τύχη αυτή;» Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα του.

Η τραγωδία μεταδόθηκε ζωντανά σε όλο τον κόσμο μέσω των τηλεοπτικών σταθμών. Ο αγώνας φυσικά δεν είχε αρχίσει. Η UEFA και οι Βέλγοι απέφυγαν να αποκαλύψουν την πραγματική τραγωδία. Οι δημοσιογράφοι που προσπαθούσαν να δουν τι ακριβώς είχε συμβεί έβρισκαν κλειστές πόρτες. Κανείς δεν μιλούσε για νεκρούς. Οι διοργανωτές έκαναν τα πάντα για να μην φτάσουν στα αυτιά των ποδοσφαιριστών, οι λεπτομέρειες για το συμβάν. Τελικά, οι αρχηγοί των δύο ομάδων, Ο Νιλ και ο Σιρέα, πήραν το μικρόφωνο του σταδίου, καλώντας τα πλήθη να ηρεμήσουν, ανακοινώνοντας παράλληλα ότι το παιχνίδι θα γινόταν κανονικά. Εξάλλου, οι εντολές των ηγετών των δύο κρατών, όσο και αυτές της UEFA, απαιτούσαν το παιχνίδι να διεξαχθεί κανονικά.

Στις Βρυξέλες το ρολόι έδειχνε 21:39 όταν ξεκίνησε το παιχνίδι. Κανείς δεν ήξερε πόσα άτομα είχαν χάσει τη ζωή τους. Ότι κάποιοι είχαν σκοτωθεί είχε διαδοθεί. Αρκετοί υποστήριξαν ότι θα έπρεπε να αναβληθεί το ματς. Τελικά όμως δεν έγινε κάτι τέτοιο. Εκείνη τη στιγμή μπορεί να φαινόταν απάνθρωπο, αλλά ήταν η πιο σωστή λύση. Όσο για τον αγώνα; Δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Έμοιαζε με… φιλικό.

Η αναμέτρηση προφανώς διεξήχθη κάτω από ένα εξαιρετικά τεταμένο κλίμα, όπου οι άμεσα εμπλεκόμενοι, οι ποδοσφαιριστές, δεν γνώριζαν το ακριβές μέγεθος της τραγωδίας. Ο διαιτητής, ο Ελβετός Ντέινα, ίσως γνώριζε κάτι περισσότερο και ως εκ τούτου ενήργησε... κατευναστικά. Στο 56ο λεπτό της συνάντησης Μπόνιεκ ανατράπηκε φανερά εκτός της μεγάλης περιοχής, ωστόσο ο Ελβετός ρέφερ έδειξε την άσπρη βούλα. Ο  Πλατινί ανέλαβε την εκτέλεση της εσχάτης των ποινών, βάζοντας την «Μεγάλη Κυρία» μπροστά στο σκορ. Ο Γάλλος άσος μη αντιλαμβανόμενος τη σοβαρότητα της κατάστασης, πανηγυρίζει έξαλλα το γκολ προκαλώντας τα πικρόχολα σχόλια των παρευρισκομένων. Η Γιουβέντους διατηρεί το προβάδισμα, αλλά λίγο αργότερα ο «άρχων του αγώνα», κλείνει τα μάτια σε ανατροπή του Γουίλαν εντός της μεγάλης περιοχής των «Μπιανκονέρι», καταδικάζοντας ουσιαστικά τους «Ρεντς».

Αυτή ίσως να ήταν η επιθυμητή από την από την πλειοψηφία κατάληξη του αγώνα, ώστε να μην υπάρξουν άλλα έκτροπά μέχρι την ολοκλήρωση της βραδιάς. Δεν είναι λίγοι που υποστηρίζουν ότι ο διαιτητής δέχθηκε εντολές για να καθορίσει το αποτέλεσμα. Το ποδόσφαιρο, όμως, έχασε εκείνη τη βραδιά κάτι περισσότερο από μία δίκαιη απονομή... 

Η επόμενη μέρα ήταν κάτι παραπάνω από τραγική. Ο παρατηρητής τη ΟΥΕΦΑ, Γκούντερ Σνάιντερ, επιρρίπτει ευθύνες αποκλειστικά στους Αγγλους, αθωώνοντας τόσο τους διοργανωτές του αγώνα, όσο και τους αρμόδιους του γηπέδου, τη βελγική αστυνομία και τους φιλάθλους της Γιουβέντους. 

Η Λίβερπουλ, υπόλογη στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, έπρεπε να υποστεί σοβαρές κυρώσεις. Στις 31 Μαΐου, η πρωθυπουργός της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, πιέζει την αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία να αποσύρει τους αγγλικούς συλλόγους από τις διεθνείς διοργανώσεις. Δύο μέρες αργότερα, η ΟΥΕΦΑ τους αποβάλλει από τις διοργανώσεις της για "αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα". Στις 6 Ιουνίου η ΦΙΦΑ επεκτείνει την ποινή σε κάθε ματς παγκοσμίως, αλλά τελικώς μία εβδομάδα αργότερα επιτρέπεται στους Αγγλους να δίνουν διεθνή φιλικά. Η ποινή δεν αφορούσε την εθνική Αγγλίας. 

Η Βρετανική Αστυνομία εξέτασε από την πλευρά της το βίντεο του αγώνα και συνέλαβε 27 άτομα με την υποψία της ανθρωποκτονίας. Η πλειοψηφία εξ αυτών, γνωστοί χούλιγκαν από το Λίβερπουλ και τα περίχωρα. Το 1989, μετά από πεντάμηνη δίκη στο Βέλγιο, δεκατέσσερις οπαδοί της Λίβερπουλ καταδικάστηκαν σε τρία χρόνια φυλάκιση για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Στην κατάληξη της υπόθεσης, ουδείς εξέτισε ποινή κάθειρξης. 

Το στάδιο της καταστροφής, το "Χέιζελ", συνέχισε να λειτουργεί για περίπου δέκα χρόνια, φιλοξενώντας, όμως, αθλητικά γεγονότα που δεν είχαν σχέση με το ποδόσφαιρο. Το 1995 κατεδαφίστηκε και έδωσε τη θέση του στο "Κινγκ Μποντουέν", στο οποίο διεξήχθη ο τελικός του κυπέλλου κυπελλούχων του 1996, μεταξύ της Παρί Σεν Ζερμέν και της Ραπίντ Βιέννης (1-0 οι Γάλλοι). 

Οι άτυχοι οπαδοί

Τα ονόματα των 39 άτυχων οπαδών που βρήκαν τον θάνατο τη νύχτα της 29ης Μαϊου του 1985 στο στάδιο "Χέιζελ" των Βρυξελλών, είναι τα παρακάτω (σε παρένθεση οι ηλικίες των θυμάτων):

Ρόκο Ατσέρα (29), Μπρούνο Μπάλι (50), Αλφονς Μπος, Τζιανκάρλο Μπρουσκέρα (21), Αντρέα Καζούλα (11), Τζιοβάνι Καζούλα (44), Νίνο Τσερούλο (24), Βίλι Σιέλενς, Τζιουζεπίνα Κόντι (17), Ντιρκ Ντενέκι, Ντιονίζιο Φάμπρο (51), Ζακ Φρανσουά, Εουτζένιο Γκαλιάνο (35), Φραντσέσκο Γκάλι (25), Τζιανκάρλο Γκονέλι (20), Φραντσέσκο Γκάλι (25), Τζιανκάρλο Γκονέλι (20), Αλμπέρτο Γκουαρίνι (21), Τζιοβαίνιο Λαντίνι (50), Ρομπέρτο Λορεντίνι (31), Μπάρμπαρα Λούσι (58), Φράνκο Μαρτέλι (46), Λόρις Μεσόρε (28), Τζιάνι Μαστρολάκο (20), Σέρτζιο Μπαστίνο Ματσίνο (20), Λουτσιάνο Ρόκο Παπαλούκα (38), Λουίτζι Πιντόνε (31), Μπέντο Πιστολάτο (50), Πάτρικ Ράντκλιφ, Ντομένικο Ραγκάτσι (44), Αντόνιο Ρανιανέζε (29), Κλοντ Ρομπέρ, Μάριο Ρόνκι (43), Ντομένικο Ρούσο (28), Ταρτσίζιο Σάλβι (49), Τζιανφράνκο Σάρτο (47), Αμεντέο Τζιουζέπε Σπαλαόρε (55), Μάριο Σπάνου (41), Ταρτσίζιο Βεντουρίν (23), Ζαν Μισέλ Βαλά, Κλαούντιο Τζαβαρόνι (28) 

Εικόνες συμφιλίωσης 20 χρόνια μετά

Στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ του 2005, η κληρωτίδα έφερε αντιμέτωπες τη Λίβερπουλ και τη Γιουβέντους, είκοσι χρόνια μετά την τραγωδία. Μέχρι τότε, δεν είχε διεξαχθεί άλλο παιχνίδι μεταξύ τους, επίσημο και μη. Το συγκρότημα του Ράφα Μπενίτεθ ήταν αυτό που πήρε την πρόκριση, κερδίζοντας με 2-1 στο "Ανφιλντ" και αποσπώντας "λευκή" ισοπαλία στο Τορίνο. 

Στο περιθώριο του αγώνα, σημειώθηκαν μικρής έκτασης επεισόδια, παρά τα πολλά μέτρα ασφαλείας που είχαν ληφθεί, ενώ στην αναμέτρηση της Αγγλίας, οι φίλοι της Λίβερπουλ σήκωσαν ένα πανό συγγνώμης και φιλίας, το οποίο βρήκε ανταπόκριση από την μεγαλύτερη μερίδα φίλων της Γιουβέντους. 

Ντοκιμαντέρ από το «BBC»

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

Μέρος 3ο

Μέρος 4ο

Μέρος 5ο

Μέρος 6ο

Μέρος 7ο

Μέρος 8ο

Μέρος 9ο

Μέρος 10ο

Ντοκιμαντέρ από την «RAI»

Ετικέτες 

• Λίβερπουλ
 
• Γιουβέντους

Οι σκόρερ των Μουντιάλ

Στη πρώτη θέση του πίνακα των σκόρερ του Παγκοσμίου Κυπέλλου όλων των εποχών, βρίσκεται ο Ρονάλντο. Ο Βραζιλιάνος άσος, με το γκολ που σημείωσε στο 5ο λεπτό του αγώνα Βραζιλία-Γκάνα για τη φάση των «16» του Μουντιάλ του 2006, έφτασε συνολικά τα 15, ξεπερνώντας τον θρυλικό Γκερντ Μίλερ που είχε 14.

Στη δεύτερη θέση του πίνακα των σκόρερ ανέβηκε και ο Μίροσλαβ Κλόζε, με τα τέσσερα γκολ που σημείωσε στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής το 2010. Στην τέταρτη θέση βρίσκεται ο Γάλλος Ζιστ Φοντέν, ο απόλυτος κάτοχος του ρεκόρ σκοραρίσματος σε μία διοργάνωση, αφού σημείωσε και τα 13 γκολ το 1958 στη Σουηδία, ενώ στην πέμπτη, ο Πελέ με 12. 

Οι πρώτοι σκόρερ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου:

15 γκολ - Ρονάλντο (Βραζιλία 1998-2002-2006)

14 γκολ - Γκερντ Μίλερ (Δ.Γερμανία 1970-1974)

14 γκολ - Μίροσλαβ Κλόζε (Γερμανία 2002-2006-2010)

13 γκολ - Ζιστ Φοντέν (Γαλλία 1958)

12 γκολ - Πελέ (Βραζιλία 1958-1962-1966-1970)

11 γκολ - Γιούργκεν Κλίνσμαν (Γερμανία 1990-1994-1998)

10 γκολ - Σάντορ Κότσις (Ουγγαρία 1954)

10 γκολ - Γκαμπριέλ Μπατιστούτα (Αργεντινή 1994-1998-2002)

10 γκολ - Τεόφιλο Κουμπίγιας (Περού 1970-1978-1982)

10 γκολ - Γκρεγκόρτζ Λάτο (Πολωνία 1974-1978-1982)

10 γκολ - Γκάρι Λίνεκερ (Αγγλία 1986-1990)

10 γκολ - Χέλμουτ Ραν (Δυτική Γερμανία 1954-1958)

Οι πρώτοι σκόρερ ανά διοργάνωση: 

1930 Στάμπιλε (Ουρουγουάη) 8 γκολ

1934 Νέζεντλι (Τσεχοσλοβακία) 5 γκολ

1938 Λεονίντας (Βραζιλία) 7 γκολ

1950 Αντεμίρ (Βραζιλία) 9 γκολ

1954 Κόκσις (Ουγγαρία) 11 γκολ

1958 Φονταίν (Γαλλία) 13 γκολ 

1962 Γκαρίτσα (Βραζιλία), Βαβά (Βραζιλία), Σάλτσες (Χιλή), Τζέρκοβιτς (Γιουγκοσλαβία), Ιβάνοφ (Σοβιετική Ενωση), Αλμπέρτ (Ουγγαρία) 4 γκολ

1966 Εουσέμπιο (Πορτογαλία) 9 γκολ

1970 Μίλερ (Γερμανία) 10 γκολ

1974 Λάτο (Πολωνία) 7 γκολ

1978 Κέμπες (Αργεντινή) 6 γκολ

1982 Ρόσι (Ιταλία) 6 γκολ

1986 Λίνεκερ (Αγγλία) 6 γκολ

1990 Σκιλάτσι (Ιταλία) 6 γκολ

1994 Στοϊτσκόφ (Βουλγαρία), Σαλένκο (Ρωσία) 6 γκολ

1998 Σούκερ (Κροατία) 6 γκολ

2002 Ρονάλντο (Βραζιλία) 8 γκολ

2006 Κλόζε (Γερμανία) 5 γκολ

2010 Μίλερ (Γερμανία), Βίγια (Ισπανία), Σνάιντερ (Ολλανδία), Φορλάν (Ουρουγουάη) 5 γκολ