Δευτέρα, Νοεμβρίου 28, 2016
Κυριακή, Νοεμβρίου 27, 2016
FORZA ΑΠΟΛΛΩΝΑΡΑ.!!!
Σπουδαίο «διπλό» στην Κέρκυρα πανηγύρισε ο Απόλλων Λάρισας που πήρε μεγάλη νίκη ενάντια στον Αστέρα Πετριτή με σκορ 0-2 στο πλαίσιο της 10ης αγωνιστικής του 2ου ομίλου της Γ’ Εθνικής και εκμεταλλευόμενος την ισοπαλία ανάμεσα σε Ολυμπιακό Βόλου και Διαγόρα Σεβαστής μείωσε τη διαφορά από την κορυφή στον… πόντο.
Η ομάδα του Σάκη Θεοδοσιάδη μετά τις δυσκολίες προσαρμογής στα δεδομένα του γηπέδου στο πρώτο 45άλεπτο, κατάφερε να φανεί απειλητική στο δεύτερο ημίχρονο όπου πέτυχε και τα τέρματα που την οδήγησαν στη νίκη.
Το σκορ άνοιξε στο 50′ ο Αντώνης Καμπλιώνης με ένα εκπληκτικό σουτ έξω από την περιοχή όπου πέτυχε το 0-1.
Το ματς «κλείδωσε» στο 67′ όταν o Μαρσέλο Πέντα με ωραίο σουτ έξω από την περιοχή σημείωσε το τελικό 0-2.
Τα αποτελέσματα της 10ης αγωνιστικής:
Αστέρας Πετριτή-Απόλλων Λάρισας 0-2
Μαύροι Αετοί Ελευθεροχωρίου-ΑΕ Καραϊσκάκης 0-0
Θεσπρωτός-ΑΕ Ιστιαίας 1-0
Ολυμπιακός Βόλου-Διαγόρας Σεβαστής 0-0
Ρήγας Φεραίος-Τηλυκράτης 2-0
Πιερικός-Νίκη Βόλου 1-3
Αχιλλέας Νεοκαισάρειας-Πύδνα Κίτρους 0-3
Αμβρακία Κωστακιών-Εθνικός Φιλιππιάδας 1-2
Η ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:
| 1 | Διαγόρας Σεβαστής | 25 |
| 2 | Απόλλων Λάρισας | 24 |
| 3 | Ολυμπιακός Βόλου | 23 |
| 4 | Νίκη Βόλου | 22 |
| 5 | Καραϊσκάκης ΑΕ | 18 |
| 6 | Πύδνα Κίτρους | 18 |
| 7 | Τηλυκράτης 2014 | 15 |
| 8 | Ρήγας Φεραίος | 14 |
| 9 | Εθνικός Φιλιππιάδας | 11 |
| 10 | Πιερικός | 10 |
| 11 | Θεσπρωτός | 9 |
| 12 | Αχιλλέας Νεοκαισάρειας | 8 |
| 13 | Αστέρας Πετρίτη | 8 |
| 14 | Μαύροι Αετοί Ελευθεροχωρίου | 6 |
| 15 | Ένωση Απολλώνιου/Ιστιαίας | 5 |
| 16 | Αμβρακία Κωστακίων |
,έχετε ακόμη το θράσος να μιλάτε, αντί να το βουλώσετε
Η αναμέτρηση στην Τρίπολη μπορεί να έληξε με την ΑΕΛ να παίρνει το βαθμό της ισοπαλίας κόντρα στον Αστέρα, αλλά η κόντρα έξω από το γήπεδο συνεχίζει κανονικά. Μετά από ανακοινώσεις, αναρτήσεις στο Facebook και προσωπικές δηλώσεις, ο Αλέξης Κούγιας τοποθετήθηκε ξανά σήμερα.
Ο μεγαλομέτοχος των «βυσσινί» με προσωπική δήλωση απευθύνεται προς τους Μπάκο, Καϋμενάκη και αδελφούς Μπoροβήλου, όπως και τον δ/ντης επικοινωνίας του Αστέρα, Γιάννη Ντάλλα, χαρακτηρίζοντάς τον «κ. Τίποτα».
Αναλυτικά η προσωπική δήλωση:
«Ξυπνώντας στις 10 το πρωί, γιατί μετά το χθεσινό στήσιμο δεν μπορούσα όλη νύχτα να κοιμηθώ και σκεφτόμουν πως θα προασπίσω τα συμφέροντα της ιστορικής ομάδας μου απ’ όσους στήνουν από το 1996 κάθε ματς που έχουν ανάγκη, πληροφορήθηκα από τον γιο μου, που το είδε στο διαδίκτυο, πως ένας κύριος Τίποτα, υπάλληλος του Αστέρα Τρίπολης, μου έκανε προσωπική επίθεση, αναφέροντας ότι έχω ανοιχτά θέματα με τη δικαιοσύνη και πως άλλα λέω μπροστά στις κάμερες και μετά παρακαλάω.
Για το δεύτερο, δεν έχω αντιληφθεί τι εννοεί και θα παρακαλούσα να το κάνει πενηνταράκια. Όσο για το πρώτο, είναι προφανές πως κάποιοι συνεχίζουν να προκαλούν, αντί να σιωπούν, χωρίς να έχουν αντιληφθεί ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει.
Οι Καϋμενάκης, Μπάκος, καθώς και οι αφοι Μποροβήλου, αφού χθες τοποθετήθηκαν στην πρώτη ανακοίνωσή μας με την γνωστή λέξη «γραφικότητες», που χρησιμοποιούσαν εις βάρος των αντιπάλων τους όλοι όσοι έστηναν ματς και τώρα είναι κατηγορούμενοι, μετά την δεύτερη ανακοίνωσή μας, που τους υπενθύμισε ποιοι χρησιμοποιούσαν αυτή τη λέξη, βρήκαν τον εν λόγω κύριο Τίποτα να μου κάνει προσωπική επίθεση, αντί να απαντήσουν οι ίδιοι επί προσωπικού στις καταγγελίες της ΠΑΕ ΑΕΛ.
Τους προκαλώ κι εγώ λοιπόν, με το ονοματεπώνυμο μου, το οποίο είναι γνωστό στην Ελλάδα απ’ όταν γεννήθηκα, ενώ το δικό τους το ανακαλύψαμε τα τελευταία 15 χρόνια, αφού τα προηγούμενα ήταν χαμένο στην κόκκινη άμμο της Μέσης Ανατολής, να πουν ποια είναι τα ανοιχτά θέματα που έχω με την δικαιοσύνη.
Γιατί το μοναδικό που ξέρω ότι έχω είναι η στημένη δίωξή μου, επειδή δημοσιοποίησα προφορικά τις υποκλαπείσες από το Νίκο Πατέρα συζητήσεις του Μπέου με τον Δαλούκα, που αποδείκνυαν πως η τότε ΚΕΔ, την οποία ήλεγχαν οι κατηγορούμενοι του πορίσματος Ανδρέαδη, μεταξύ των οποίων οι Μποροβήλος και Μπάκος, έστηνε τα παιχνίδια της ομάδας που ήμουν ιδιοκτήτης.
Λυπάμαι κ.Μπάκο και κ.Μποροβήλο, γιατί ο υπάλληλός σας, αντί να βουλώσει το στόμα του, με προκάλεσε επί προσωπικού και είμαι αναγκασμένος να απαντήσω περαιτέρω και να σας υπενθυμίσω επίσης ότι στην υπόθεση αυτή είμαι κατηγορούμενος για «δημοσιοποίηση παράνομα υποκλαπείσης συνομιλίας», σε συνέντευξη που έδωσα στις 8/3/2011 και εξ αιτίας της οποίας η πολιτεία άρχισε να παρακολουθεί τα τηλέφωνα του Μπέου κι έτσι η ΕΥΠ υπέκλεψε τη συζήτηση του Μποροβήλου με τον Μπέο, για τα 500 χιλιάρικα που θα δίνατε σ’ αυτόν, για να σωθεί ο Αστέρας Τρίπολης και να υποβιβαστούν οι αντίπαλοί σας.
Τελικώς βεβαίως υποβιβαστήκατε βαθμολογικά, γιατί όπως και τώρα δεν είχατε ομάδα για να μείνετε και την πλήρωσε ο ανυπεράσπιστος διοικητικά Ηρακλής, αφού πρώτα οι «δικοί σας» στην ΕΠΟ, που είναι κατηγορούμενοι στη νέα δικογραφία, βάφτισαν την πλαστογραφία πιστοποιητικού, που τιμωρούνταν τότε με 20.000€, σε δυσφήμηση του αθλήματος κι έτσι υποβιβάσθηκε ο Ηρακλής και για χάρη σας καμιά 30αριά ακόμη ομάδες.
Κι όμως, έχετε ακόμη το θράσος να μιλάτε, αντί να το βουλώσετε.
Δυστυχώς δεν μπορείτε να αλλάξετε. Εύχομαι να αναγκαστείτε να το κάνετε, αν και πολύ φοβάμαι ότι είστε αμετανόητοι, αφού πάντοτε θα υπάρχουν Κύζες.
Λυπάμαι τέλος γιατί μ’ αυτές τις συμπεριφορές σας, δεν προλάβαμε να σας ευχαριστήσουμε και για την υπέροχη φιλοξενία την οποία υποσχόμαστε ότι θα ανταποδώσουμε στο πολλαπλάσιο, όπως κάνουμε άλλωστε ακόμη και με τους μεγαλύτερους εχθρούς μας, γιατί είμαστε ΑΕΛ»!
...ΞΕΡΕΤΕ, ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ!
Οταν έφυγε από τη Λίβερπουλ ήταν πραγματικά ένα τέλος εποχής. Μιας εποχής που δεν ήταν η πιο επιτυχημένη στην ιστορία του συλλόγου, αλλά καθόλου ασήμαντη αν θυμηθούμε το έπος της Κωνσταντινούπολης και μερικά άλλα περιστατικά στα 17 χρόνια που ο Τζέραρντ φόραγε τη φανέλα.
Στα 35 του είχε πάρει τη δύσκολη και τίμια απόφαση να φύγει από τη Λίβερπουλ. Κάτι περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα και με συνεπή παρουσία στο εξωτικό ποδοσφαιρικά LA, κρέμασε τα παπούτσια του. Δευτερότριτη είδηση στα αγγλικά μέσα, στα ψιλά στα υπόλοιπα. Ετσι είναι η πουτάνα η δημοσιότητα. Για να είσαι στο επίκεντρό της πρέπει να κάνεις κορδέλες και στο τερέν και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
«Το πρωτάθλημα δεν μπορεί να κερδιθεί στις πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος, όμως μπορεί να χαθεί». Κουβέντα του Τζέραρντ είναι αυτή όταν η Λίβερπουλ ξεκίναγε με απανωτές ήττες τη σεζόν. Κουβέντα στρογγυλή, που δείχνει την σκέψη και την έκφραση του ανθρώπου. Αυτός ήταν ποδοσφαιρικά ο Γεράρδος. Απλός, ουσιαστικός, συγκεντρωτικός. Αφηνε τα τσαλίμια για τους άλλους και αναλάμβανε τα άμεσα, αυτά που έπρεπε να γίνουν. Εκανε τις καθαρές εξηγήσεις στο γήπεδο, με τους συμπαίκτες και τους αντιπάλους του. Ξέρετε, είμαι ο αρχηγός. Κερδίσω, χάσω, είμαι ο αρχηγός.
,,,ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΝΑ ΠΙΝΩ, ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΑΜΑΙ
Θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει αλαζόνα, εγωκεντρικό, καβαλημένο καλάμι, άξεστο, αλλά και χαρισματικό παίχτη του ποδοσφαίρου, καλόκαρδο λαϊκό παιδί, αυτοδημιούργητο και πονόψυχο. Έζησε μια ζωή γεμάτη από γκολ, σπουδαίο ποδόσφαιρο, αλλά και αλητείες, γυναίκες και τόνους αλκοόλ. Αυτός ήταν ο George Best, ο άνθρωπος που μπορούσε να νικήσει τους πάντες μέσα στο γήπεδο, όχι όμως και τον κακό του εαυτό, εκτός γηπέδου.
Ήταν δίδυμος, γεννημένος στις 22 Μαΐου του 1946 στο Belfast της Βόρειας Ιρλανδίας. Από εκεί ξεκίνησαν όλα, και το 1961 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Manchester United και σε ηλικία 17 ετών κάνει «παπάδες» με τη φανέλα των «κόκκινων διαβόλων». Χάρη σ’ αυτόν η ομάδα κατακτά το πρωτάθλημα το 1965 και ο George Best είναι, πλέον, μια τεράστια μορφή του Αγγλικού ποδοσφαίρου.
Πρόκειται για ένα σπάνιο είδος ποδοσφαιριστή. Ένας παίκτης με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, ικανός για τα πάντα και απρόβλεπτος όσο δεν χωράει ο νους του ανθρώπου. Μέσα στο γήπεδο μεγαλουργεί και ο κόσμος τον αποθεώνει. Γνώρισε τέτοια δόξα, ανάλογη με αυτήν των Beatles. Γι’ αυτό και ο παγκόσμιος τύπος τον αποκαλεί.
.ΤΑ ΟΥΙΣΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΡΝΕΣ ΤΗΣ ΑΣΩΤΕΙΑΣ
Τον πρωτοείδα με τη μπάλα στα πόδια και τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να έχει ξεκινήσει από πολύ πλάγια θέση και να ξεπερνάει έναν αντίπαλο, και δεύτερο και τρίτο... «Κάποιο λάθος έχει γίνει...» σκέφθηκα, «αυτός δεν μπορεί να είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής».
Δεν το είχα ξαναδεί αυτό σε αγγλικά γήπεδα, τότε, αρχές δεκαετίας '70, που από την τηλεόραση γνωρίσαμε, ήρθαμε σ' επαφή με το πρωτάθλημα στο νησί. Ήταν Βορειοϊρλανδός, αυτό το χίπικο πράμα, μακρυμάλλης, ένας σκέτος Beatle, με πρόσωπο κινηματογραφικό και πόδια μπαλαρίνας.
Ένας χορευτής του ποδοσφαίρου. Αυτός ήταν ο Τζωρτζ Μπεστ, πραγματικά το «κάτι άλλο», το ξεχωριστό, η μεγάλη αδυναμία του Μαραντόνα. Ο θρυλικός ποδοσφαιριστής που τον συνέκριναν με τον Πελέ και τον Μαραντόνα. Η καριέρα του, όμως, στα γήπεδα και η ίδια η ζωή του ορίστηκε από το αλκοόλ.
Θυμόμαστε σήμερα, ημέρα του θανάτου του, πριν 11 χρόνια, 25 Νοεμβρίου το 2005, τον αρτίστα ποδοσφαιριστή Τζωρτζ Μπεστ και το μήνυμα που μας στέλνει από τον τάφο του. «Στη ζωή μου δεν ήμουνα εγώ, ήταν το ποτό που μ' είχε βάλει κάτω...».
Σταμάτησε τη μπάλα στα 27 του, τότε που τον διώξανε από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και ο ρεμαλισμός, μια ζωή μεθυσμένος, τον έστειλε στη ξεφτύλα. Πότης και μουνάκιας ασυγκράτητος, δίχως όρια. Ξενύχτια. Αν ήθελες να τον συναντήσεις, θα τον έβρισκες σε μια παμπ να πίνει. Και να ξενυχτάει με τις γκόμενες, από το κρεβάτι του πέρασαν μοντέλα, τραγουδίστριες, ηθοποιοί.
Μετά το «τέλος» του από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε περιοδεύων θίασος, έπαιξε ποδόσφαιρο υποτίθεται στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στη Νότιο Αφρική, στο Χονγκ Κονγκ. Έκλεινε συμφωνία με ομάδες στις οποίες δεν εμφανιζόταν, έπαιζε ένα-δυο ματς. Τον Οκτώβριο του 2003, πούλησε το κύπελλο του καλύτερου ποδοσφαιριστή, το 1968, για να αγοράσει σπίτι στην Κέρκυρα.
Ποτέ ο κόσμος δεν τον ξέχασε. Τον «Πέμπτο Μπητλ». Το αγγλικό ποδόσφαιρο πένθησε στο θάνατό του. Την ημέρα της κηδείας του φίλοι των «Μπέμπηδων» σήκωσαν πανό: «Maradona good, Pele better, George Best».
Ο Μπεστ την πρωτοχρονιά του 1965 με το καινούργιο αμάξι του
Επιστροφή στο Μάντσεστερ με σομπρέρο από ευρωπαϊκή νίκη απέναντι στην Μπενφίκα το 1963
Σκοράρει με πέναλτι απέναντι στον Τόμυ Λόρενς και τη Λίβερπουλ το 1966
Με τον κολλητό του Μάικ Σάμερμπι ανάμεσα σε θαυμάστριες στη Μαγιόρκα το 1967
Σκοράρει με κεφαλιά εναντίον της Γουέστ Μπρομ το 1967
To 1969 ανάμεσα στους Μπόμπι Τσάρλτον και Ματ Μπάσμπι παραλαμβάνει τη χρυσή μπάλα
Σε χωριό της Β. Ιταλίας με τη φίλη του και ηθοποιό Σούζαν Τζορτζ το 1969
Το 1970 στο Πόρτμαν Ρόουντ της Ιπσουϊτς τον κυνηγούν νεαροί φανς
Το 1970 έξω από τη νέα του μπουτίκ στο Μάντσεστερ με τον τραγουδιστή Ντον Φέιντον
1970: Ο γιος του μεγάλου Μπίλι Μπρέμνερ της Λιντς έχει αφίσα στο δωμάτιο του τον Μπεστ κι όχι τον πατέρα του
1972: Ο Μπεστ στην Μαρμπέλα της Ισπανίας
To 1977 συναντά κουνελάκια του playboy στο ξενοδοχείο Γκρόζβενορ Χάους
Σάββατο, Νοεμβρίου 26, 2016
Αστέρας Τρίπολης-ΑΕΛ 1-1
Ολοι μας έχουμε ακούσει ή πει την κλισέ έκφραση πως «τα ματς τελειώνουν με το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή». Πλέον θα πρέπει κάποιος να την τοιχοκολλήσει στα αποδυτήρια του Αστέρα και να τη βλέπουν καθημερινά οι παίκτες του. Οι οποίοι για 65 με 70 λεπτά ήταν «κυρίαρχοι» κόντρα στην Λάρισα – έστω και αν έπαιζαν άδικα με παίκτη περισσότερο – αλλά αντί να «καθαρίσουν» το ματς, το άφηναν στο ρευστό 1-0. Κάπου εκεί κατέβασαν αδικαιολόγητα στροφές και έτσι οι «βυσσινί» που είχαν ψυχή, κατάφεραν στο τέλος να αποσπάσουν την ισοπαλία 1-1.
Oι δύο ομάδες ξεκίνησαν με παρόμοια διάταξη, με 4-2-3-1. Οι γηπεδούχοι είχαν τον Ντοναρούμα κάτω από τα γκολπόστ, τους Ιγκόρ, Χαμντανί, Μπέρτο, Γιαννούλη στην άμυνα, τους Δημούτσο, Τσουκαλά στον άξονα, τον Τσιλιανίδη σε ρόλο «οργανωτή», τους Καλτσά, Νίκο Φερνάντες στα άκρα και τον Ιωαννίδη προωθημένο επιθετικό.
Οι φιλοξενούμενοι είχαν τον Ξενοδόχοφ πορτιέρο, τους Μονιάκη. Ρέντζα, Γιοβάνοβιτς, Φάρκα στην άμυνα, τους Αναστασόπουλο, Αντονι στον άξονα και τους Αβραάμ,Ναβάρο, Ναζλίδη πίσω από τον Μαρουκάκη. Ετσι για πρώτη φορά ξεκίνησαν μαζί οι Ναζλίδης, Μαρουκάκης, αλλά όχι σε «κλασικό» 4-4-2, αλλά με τον πρώτο ένα κλικ πίσω από τον δεύτερο.
Το ματς ξεκίνησε με εμφανή στόχο των Αρκάδων να «φορτώσουν» τον άξονά τους. Το «δίδυμο» των Τσουκαλά, Δημούτσο είχε ήδη τρεις τελικές στα πρώτα λεπτά, ενώ και ο Τσιλιανίδης έπαιρνε πρωτοβουλίες. Η ΑΕΛ όμως έδειχνε επικίνδυνη στην κόντρα και το ματς έδειχνε ντερμπάκι. Στο 15’ όμως άλλαξαν όλα. Ο Ιωαννίδης τότε προσπάθησε να μπει ανάμεσα στους Γιοβάνοβιτς, Μονιάκη, ο δεύτερος φαίνεται να τον ανατρέπει – υπάρχει επαφή – και ο ρέφερι Κύζας καταλογίζει την εσχάτη των ποινών. Σε μεγάλο βαθμό σωστή. Μετά όμως αποβάλει τον Γιοβάνοβιτς. Ο οποίος και δεν είναι εκείνος που κάνει την παράβαση, ενώ και η φάση δεν «σηκώνει» κόκκινη. Πρόθεση από μέρους των παικτών της Λάρισας δεν υπάρχει – ο κανονισμός για την «τριπλή τιμωρία» έχει αλλάξει από το καλοκαίρι άρα δεν «υφίσταται» το «προφανή θέση για γκολ» - και το μαρκάρισμα του Μονιάκη σε καμία περίπτωση δεν δείχνει πρόθεση, Αρα ο Κύζας ξέχωρα ότι «έχασε» τον παίκτη που έκανε το πέναλτι, έδωσε και μία λανθασμένη κόκκινη.
Λίγο αργότερα ο Ντοναρούμα έκανε μία εκπληκτική επέμβαση στο σουτ του Ναζλίδη κα μετά το 25’ οι γηπεδούχοι κυριάρχησαν πλήρως. Εκμεταλλεύτηκαν το αριθμητικό τους πλεονέκτημα, πίεσαν, είχαν δοκάρι με τον Δημούτσο, αρκετές φάσεις και το φινάλε του πρώτου ημιχρόνου τους βρήκε με κατοχή μπάλας στα επίπεδα του 70%.
Το δεύτερο μισό ξεκίνησε σε ανάλογο τέμπο και ο Αστέρας μπήκε ξανά πολύ δυνατά. Ομως ο Ξενοδόχοφ ήταν σε καλή ημέρα, ενώ οι Αρκάδες δεν εκμεταλλεύτηκαν τις στημένες μπάλες που κέρδισαν. Μάλιστα στο 54’ και για μερικά λεπτά, είχαν έξι σερί κόρνερ που πέρασαν ανεκμετάλλευτα. Την ίδια στιγμή η βροχή δυνάμωνε και ο αγωνιστικός χώρος γίνονταν όλο και πιο «βαρύς».
Ετσι ο ρυθμός άρχισε να πέφτει, στον Αστέρα έδειξαν να… επαναπαύονται και περίπου στο 70’ έγινε η κίνηση-ματ. Μέχρι τότε ο Τσιώλης είχε ανακατέψει πολύ την τράπουλα. Τίποτα όμως δεν του έβγαινε. Κάπου εκεί όμως πέρασε τον Ντοντό στην κορυφή της επίθεσης και τον Ναζλίδη πίσω του, σε ένα τρόπο τινά 4-4-1, αλλά με τον τελευταίο να έχει ελεύθερο ρόλο. Με αυτή την εσωτερική αλλαγή, το παιχνίδι γύρισε… τούμπα. Οι γηπεδούχοι σταμάτησαν να απειλούν, δέχθηκαν φάσεις, ισοφαρίστηκαν και μόνο μετά το 1-1 και με την είσοδο του Στανισάβλιεβιτς έγιναν και πάλι επιθετικοί (είχαν μεταξύ άλλων και δεύτερο δοκάρι). Αλλά το… τρένο τους είχε προσπεράσει.
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ: Ντοναρούμα, Ιγκόρ, Χαμντανί, Μπέρτος, Γιαννούλης, Δημούτσος, Τσουκαλάς (81’ Στανισάβλιεβιτς), Τσιλιανίδης (63’ Μάσα), Καλτσάς, Νίκο Φερνάντες (69’ Ιγκλέσιας), Ιωαννίδης.
ΑΕΛ: Ξενοδόχοφ, Μονιάκης, Ρέντζας (65’ Καπός), Γιοβάνοβιτς, Φάρκας, Αναστασόπουλος, Αντονι, Αβραάμ (31’ Ντέλετιτς),Ναβάρο, Ναζλίδης, Μαρουκάκης (46’ Ντοντό).
MVP: Ο Ξενοδόχοφ. Μπορεί να έκανε ένα λάθος στο πρώτο ημίχρονο από το οποίο προήλθε το δοκάρι του Δημούτσου, όμως σε όλο το υπόλοιπο ματς ήταν πάρα πολύ καλός. Οι επεμβάσεις του αποκτούν μεγαλύτερη αξία λόγω του ότι έγιναν σε ένα τερέν που η μπάλα γλιστρούσε από την βροχή. Ο γκολκίπερ των «βυσσινί» ήταν μακράν ο κορυφαίος του ματς.
ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΟΥ: Ο Τσουκαλάς. Ο χαφ του Αστέρα ήταν ο καλύτερος της ομάδας του. «Πατούσε» στην αντίπαλη περιοχή, έκανε πολλά σουτ, «έσπαγε» μπάλες, αμύνονταν σωστά και η μορφή του κυριαρχούσε στον άξονα.
ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ: Ο Μάσα. Ο Αργεντινός μπήκε να βοηθήσει κόντρα σε μία ομάδα που είχε αριθμητικό μειονέκτημα και η ομάδα του ήταν ήδη 1-0 μπροστά στο σκορ. Πέρασε… απαρατήρητος.
Η ΓΚΑΦΑ: Πάρτε μία στημένη μπάλα του Αστέρα και τοποθετήστε την σε αυτή την κατηγορία. Οι Αρκάδες δεν κατάφεραν να εκμεταλλευτούν κάποια. Κέρδισαν πάρα πολλά κόρνερ (στις αρχές του δεύτερου μισού είχαν έξι συνεχόμενα!) και αρκετά φάουλ γύρω από την αντίπαλη περιοχή, όμως κανένα δεν μετατράπηκε σε γκολ.
ΤΟ ΣΤΡΑΓΑΛΙ: Ο Κύζας φαίνεται πως σωστά καταλογίζει πέναλτι στη φάση του 15’, αλλά άδικα αποβάλει τον Γιοβάνοβιτς. Εκεί κάνει δύο λάθη. Καταρχήν ο Μονιάκης μάρκαρε τον Ιωαννίδη άρα «έχασε» τον παίκτη, ενώ και η παράβαση δεν… ήταν για αποβολή. Ο ρέφερι έκανε διπλό λάθος, που άλλαξε την εικόνα του ματς. Στην φάση του πέναλτι που καταλόγισε υπέρ της ΑΕΛ, φαίνεται να έχει δίκιο.
ΑΕΛ έχει κάθε λόγο να αισθάνεται «νικήτρια». Εμεινε άδικα με 10 παίκτες πολύ νωρίς, άντεξε την πίεση, είχε τύχη (ο Αστέρας έβγαλε πολλές φάσεις και είχε δύο δοκάρια) αλλά απέδειξε πως το ματς τελειώνει στο 90’ plus και όχι στο 70’. Οι γηπεδούχοι αδικαιολόγητα πάτησαν «φρένο» και οι «βυσσινί» με παίκτη λιγότερο «κυνήγησαν» το παιχνίδι και τελικά δικαιώθηκαν
Oι δύο ομάδες ξεκίνησαν με παρόμοια διάταξη, με 4-2-3-1. Οι γηπεδούχοι είχαν τον Ντοναρούμα κάτω από τα γκολπόστ, τους Ιγκόρ, Χαμντανί, Μπέρτο, Γιαννούλη στην άμυνα, τους Δημούτσο, Τσουκαλά στον άξονα, τον Τσιλιανίδη σε ρόλο «οργανωτή», τους Καλτσά, Νίκο Φερνάντες στα άκρα και τον Ιωαννίδη προωθημένο επιθετικό.
Οι φιλοξενούμενοι είχαν τον Ξενοδόχοφ πορτιέρο, τους Μονιάκη. Ρέντζα, Γιοβάνοβιτς, Φάρκα στην άμυνα, τους Αναστασόπουλο, Αντονι στον άξονα και τους Αβραάμ,Ναβάρο, Ναζλίδη πίσω από τον Μαρουκάκη. Ετσι για πρώτη φορά ξεκίνησαν μαζί οι Ναζλίδης, Μαρουκάκης, αλλά όχι σε «κλασικό» 4-4-2, αλλά με τον πρώτο ένα κλικ πίσω από τον δεύτερο.
Λίγο αργότερα ο Ντοναρούμα έκανε μία εκπληκτική επέμβαση στο σουτ του Ναζλίδη κα μετά το 25’ οι γηπεδούχοι κυριάρχησαν πλήρως. Εκμεταλλεύτηκαν το αριθμητικό τους πλεονέκτημα, πίεσαν, είχαν δοκάρι με τον Δημούτσο, αρκετές φάσεις και το φινάλε του πρώτου ημιχρόνου τους βρήκε με κατοχή μπάλας στα επίπεδα του 70%.
Ετσι ο ρυθμός άρχισε να πέφτει, στον Αστέρα έδειξαν να… επαναπαύονται και περίπου στο 70’ έγινε η κίνηση-ματ. Μέχρι τότε ο Τσιώλης είχε ανακατέψει πολύ την τράπουλα. Τίποτα όμως δεν του έβγαινε. Κάπου εκεί όμως πέρασε τον Ντοντό στην κορυφή της επίθεσης και τον Ναζλίδη πίσω του, σε ένα τρόπο τινά 4-4-1, αλλά με τον τελευταίο να έχει ελεύθερο ρόλο. Με αυτή την εσωτερική αλλαγή, το παιχνίδι γύρισε… τούμπα. Οι γηπεδούχοι σταμάτησαν να απειλούν, δέχθηκαν φάσεις, ισοφαρίστηκαν και μόνο μετά το 1-1 και με την είσοδο του Στανισάβλιεβιτς έγιναν και πάλι επιθετικοί (είχαν μεταξύ άλλων και δεύτερο δοκάρι). Αλλά το… τρένο τους είχε προσπεράσει.
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ: Ντοναρούμα, Ιγκόρ, Χαμντανί, Μπέρτος, Γιαννούλης, Δημούτσος, Τσουκαλάς (81’ Στανισάβλιεβιτς), Τσιλιανίδης (63’ Μάσα), Καλτσάς, Νίκο Φερνάντες (69’ Ιγκλέσιας), Ιωαννίδης.
ΑΕΛ: Ξενοδόχοφ, Μονιάκης, Ρέντζας (65’ Καπός), Γιοβάνοβιτς, Φάρκας, Αναστασόπουλος, Αντονι, Αβραάμ (31’ Ντέλετιτς),Ναβάρο, Ναζλίδης, Μαρουκάκης (46’ Ντοντό).
MVP: Ο Ξενοδόχοφ. Μπορεί να έκανε ένα λάθος στο πρώτο ημίχρονο από το οποίο προήλθε το δοκάρι του Δημούτσου, όμως σε όλο το υπόλοιπο ματς ήταν πάρα πολύ καλός. Οι επεμβάσεις του αποκτούν μεγαλύτερη αξία λόγω του ότι έγιναν σε ένα τερέν που η μπάλα γλιστρούσε από την βροχή. Ο γκολκίπερ των «βυσσινί» ήταν μακράν ο κορυφαίος του ματς.
ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΟΥ: Ο Τσουκαλάς. Ο χαφ του Αστέρα ήταν ο καλύτερος της ομάδας του. «Πατούσε» στην αντίπαλη περιοχή, έκανε πολλά σουτ, «έσπαγε» μπάλες, αμύνονταν σωστά και η μορφή του κυριαρχούσε στον άξονα.
ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ: Ο Μάσα. Ο Αργεντινός μπήκε να βοηθήσει κόντρα σε μία ομάδα που είχε αριθμητικό μειονέκτημα και η ομάδα του ήταν ήδη 1-0 μπροστά στο σκορ. Πέρασε… απαρατήρητος.
Η ΓΚΑΦΑ: Πάρτε μία στημένη μπάλα του Αστέρα και τοποθετήστε την σε αυτή την κατηγορία. Οι Αρκάδες δεν κατάφεραν να εκμεταλλευτούν κάποια. Κέρδισαν πάρα πολλά κόρνερ (στις αρχές του δεύτερου μισού είχαν έξι συνεχόμενα!) και αρκετά φάουλ γύρω από την αντίπαλη περιοχή, όμως κανένα δεν μετατράπηκε σε γκολ.
ΤΟ ΣΤΡΑΓΑΛΙ: Ο Κύζας φαίνεται πως σωστά καταλογίζει πέναλτι στη φάση του 15’, αλλά άδικα αποβάλει τον Γιοβάνοβιτς. Εκεί κάνει δύο λάθη. Καταρχήν ο Μονιάκης μάρκαρε τον Ιωαννίδη άρα «έχασε» τον παίκτη, ενώ και η παράβαση δεν… ήταν για αποβολή. Ο ρέφερι έκανε διπλό λάθος, που άλλαξε την εικόνα του ματς. Στην φάση του πέναλτι που καταλόγισε υπέρ της ΑΕΛ, φαίνεται να έχει δίκιο.
ΑΕΛ έχει κάθε λόγο να αισθάνεται «νικήτρια». Εμεινε άδικα με 10 παίκτες πολύ νωρίς, άντεξε την πίεση, είχε τύχη (ο Αστέρας έβγαλε πολλές φάσεις και είχε δύο δοκάρια) αλλά απέδειξε πως το ματς τελειώνει στο 90’ plus και όχι στο 70’. Οι γηπεδούχοι αδικαιολόγητα πάτησαν «φρένο» και οι «βυσσινί» με παίκτη λιγότερο «κυνήγησαν» το παιχνίδι και τελικά δικαιώθηκαν
Παρασκευή, Νοεμβρίου 25, 2016
«Ακόμα με φωνάζουν «Τσίτσο»»
«Μέχρι τα 16 μου έπαιζα ποδόσφαιρο με φίλους στις αυλές του σχολείου. Είχα καθηγητή Φυσικής Αγωγής στο Γυμνάσιο τον Χωριανόπουλο, που ήταν παράλληλα προπονητής στον Τύρναβο. Με πήρε και μάλιστα έπαιξα αμέσως στην πρώτη ομάδα. Ημουν τεχνίτης και έπαιζα ως «δεκάρι».
Εμεινα μόνο ένα χρόνο στον Τύρναβο. Το επόμενο καλοκαίρι, σε ηλικία 17 ετών, πήρα μετεγγραφή στη Λάρισα. Οι δύο ομάδες έδωσαν ένα φιλικό παιχνίδι, εγώ ήμουν στο χωριό και δούλευα -το κάναμε μετά το σχολείο, για το χαρτζιλίκι-, ήρθε και με φώναξε ο συμπαίκτης μου Τάκης Πανταζής, αγωνίστηκα, με κάλεσε ο τότε πρόεδρος της ΑΕΛ, Αντώνης Καντόνιας και την επόμενη ημέρα υπέγραψα. Ουσιαστικά, η καριέρα μου είχε ανοδική πορεία μετά την επιστροφή μου από το εξωτερικό.
Πήγα στον Καναδά για να παίξω ποδόσφαιρο για τρεις μήνες το 1976, μαζί με τους Σταθόπουλο, Βεντούρη, Μίλερ, Παναγιωτίδη, Χριστουδούλου και σε ένα παιχνίδι είχαμε πρόβλημα στα σέντερ μπακ. Μου λέει ο Βεντούρης: "Νίκο, εσύ που ξέρεις μπάλα και είσαι ψηλός δεν γυρίζεις πίσω για να τα καταφέρουμε;". Του έκανα το χατίρι και όταν ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στην Ελλάδα, μου είπε: "Αν παίξεις στο κέντρο της άμυνας θα κάνεις μεγάλη καριέρα. Οταν γυρίσεις στη Λάρισα, πες του Παύλου (Γρηγοριάδη, που ήταν προπονητής της ομάδας), ότι θέλω να παίζω τελευταίος, αλλιώς κάθομαι στον πάγκο". Ο Γρηγοριάδης με δοκίμασε σε ένα φιλικό παιχνίδι με τον Ηρακλή και έκτοτε καθιερώθηκα ως σέντερ μπακ.
Λίγο αργότερα, μου κόλλησαν το παρατσούκλι "Τσίτσο", από τους Τσίτσο και Φράγκο, δύο Ιταλούς ηθοποιούς που εκείνη την εποχή έκαναν μεγάλη καριέρα. Ακόμα στη Λάρισα "Τσίτσο" με φωνάζουν. Αν φωνάξεις Αργυρούλης, από τους πιο μεγάλους σε ηλικία θα γυρίσει ένας-δύο, αν πεις "Τσίτσο", θα γυρίσουν όλοι.
Το καλοκαίρι του 1982 συμπλήρωσα 12ετία. Ο Νταϊφάς και ο Παναγούλιας με ήθελαν στον Ολυμπιακό, έτσι κατέβηκα στον Πειραιά και υπέγραψα. Η Λάρισα, μέσω του Σαμαρά, ενός συμβούλου της ομάδας, μου ζήτησε να επιστρέψω, γιατί ο Ολυμπιακός είχε στείλει το συμβόλαιο στα αρμόδια όργανα μία εβδομάδα πριν μείνω και τυπικά ελεύθερος. Ο σπουδαίος αυτός πρόεδρος όμως έδωσε 3,5 εκατομμύρια δραχμές στη Λάρισα και έγινε η μετεγγραφή.
Θυμάμαι όταν με φώναξε ο Νταϊφάς να υπογράψω μου λέει: "Πόσα θέλεις;". "Εσείς ξέρετε καλύτερα" του απαντώ. "Καλά είναι 150.000;" με ρωτάει. Νόμιζα ότι μου έκανε πλάκα. Οταν πήγα στη Λάρισα έπαιρνα 1.350 δρχ. και την τελευταία μου χρονιά, μετά από 12 χρόνια παρουσίας, η αμοιβή ήταν 6 χιλιάρικα. Η διαφορά ήταν χαώδης. Μέχρι να το συνειδητοποιήσω και να του απαντήσω, ο Νταϊφάς, επανέρχεται με το "θα σου δώσω και ένα αυτοκίνητο" και με ξαναρωτάει: "Πόσα έπαιρνες στη Λάρισα;". "6.000 δραχμές" είπα δειλά δειλά. Φωνάζει τότε τον Παναγούλια και του λέει: "Αλκέτα, εδώ άλλος παίρνει 2.000, άλλος 3.000 και άλλος 6.000 δρχ. στη Λάρισα και εμείς με τέτοια συμβόλαια δεινοπαθούμε να περάσουμε από εκεί;".
Ο Ολυμπιακός είναι τεράστιο μέγεθος. Το καταλαβαίνεις μόνο αν φορέσεις τη φανέλα, αγωνιστείς, ζήσεις στα αποδυτήρια και δεις πώς σε κοιτούν οι άλλοι. Επαιξα μόνο ένα χρόνο, το μετάνιωσα, διότι με "έψησε" ο Αντώνης Γεωργιάδης, που τον εκτιμώ απεριόριστα και πήγα στον Αρη όπου ήταν προπονητής.
Εμεινα μία σεζόν στη Θεσσαλονίκη, μετά πήγα στα Τρίκαλα, αγωνίστηκα δύο χρόνια και στα 34 μου σταμάτησα το ποδόσφαιρο. Ασχολήθηκα με την προπονητική, έμεινα 4,5 χρόνια στον Πανηλειακό με Τζόρτζεβιτς, Γιαννακόπουλο και Στράντζαλη, άλλαξα πολλές ομάδες και τώρα είμαι προπονητής στον Προμηθέα Λάρισας».
Ο Νίκος Αργυρούλης γεννήθηκε στον Τύρναβο στις 7 Οκτωβρίου 1952. Αγωνίστηκε 12 χρόνια στη ΑΕΛ με την οποία μετράει (στα χρόνια που ήταν στην Α' Εθνική) 131 συμμ. και 5 γκολ, από ένα σε Ολυμπιακό (1982-83) και Αρη (1983-84), κλείνοντας την καριέρα του στα Τρίκαλα. Ζει μόνιμα στη Λάρισα και έχει δύο παιδιά.
Έπαιξε στην ΑΕΛ και διακρίθηκε ιδιαίτερα για τις αμυντικές του ικανότητες, με αποτέλεσμα να γίνει μεταγραφικός στόχος της εποχής και να τον αποκτήσει τελικά ο Ολυμπιακός. Σπουδαίος σέντερ μπακ ήταν ο Νίκος Αργυρούλης, ο οποίος μετά από πολλά χρόνια στο «Αλκαζάρ» φόρεσε την φανέλα του Ολυμπιακού και εν συνεχεία το 1983 πήγε στον Άρη. Ακολούθησαν τα Τρίκαλα, ενώ τη σεζόν 1986-1987 αγωνίστηκε στον Φωκικό και τη Δ' Εθνική. Μάλιστα, τη συγκεκριμένη χρονιά άρχισε την προπονητική του καριέρα, καθώς είχε διπλό ρόλο (παίκτης-προπονητής).
Στην συνέχεια δούλεψε σε αρκετές ομάδες ως προπονητής περνώντας κάποια στιγμή και από τον ΑΟΤ το 2007.
Στην συνέχεια δούλεψε σε αρκετές ομάδες ως προπονητής περνώντας κάποια στιγμή και από τον ΑΟΤ το 2007.
ΣΤΙΣ 19-6-1982
ΚΑΙ Ο ΤΕΛΕΤΑΙΟΣ ΗΤΑΝ ΠΑΛΙ ΑΓΩΝΑΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ ΣΤΙΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)